Në nëntor 1990, kryeministrja britanike Margaret Thatcher u largua me lot në sy nga 10 Downing Street, pas më shumë se 11 vitesh në pushtet. Ajo u rrëzua nga vetë partia e saj, e dobësuar nga tensionet e brendshme dhe një kundërshtar i papritur.
Më 22 nëntor 1990, pasi nuk mori mbështetjen e mjaftueshme në garën për lidershipin konservator, Thatcher u detyrua të jepte dorëheqjen. Para se të largohej drejt Buckingham Palace për takimin e fundit me Mbretëreshën Elizabeth II, ajo tha se po linte vendin “në një gjendje shumë më të mirë”, megjithëse fytyra e saj tregonte të kundërtën. Ironikisht, stili i saj gjithnjë e më autoritar drejt partisë u bë arsyeja kryesore e përmbysjes.
Si kryeministrja e parë femër e Britanisë, ajo fitoi tre zgjedhje radhazi dhe shënoi një epokë politike të polarizuar. Thatcher zhvilloi beteja të ashpra me sindikatat, opozitën dhe shpesh edhe me kabinetin e saj. Por pikërisht partia që e ngriti në majë i dha edhe goditjen përfundimtare.
Kriza nisi me taksën e diskutueshme të “poll tax”, që shkaktoi protesta të dhunshme në Londër në mars 1990. Shumë deputetë konservatorë frikësoheshin se politika do t’i kushtonte vota. Megjithatë, ishte çështja e marrëdhënies së Mbretërisë së Bashkuar me Europën që përfundimisht i rrëzoi themelet e lidershipit të saj.
Personi vendimtar në rënien e Thatcher ishte Sir Geoffrey Howe – dikur aleat i ngushtë dhe i njohur për stilin e tij të qetë. I nënvleftësuar nga Thatcher, Howe dha dorëheqjen në nëntor 1990 dhe mbajti një nga fjalimet më të ashpra në historinë parlamentare, duke akuzuar kryeministren se kishte minuar negociatorët britanikë në Europë. Fjalimi i tij u pa si sinjali final për rivalët e saj.
Menjëherë pas kësaj, Michael Heseltine – i njohur me nofkën “Tarzan” – shpalli kandidaturën për drejtimin e Partisë Konservatore. Fillimi i garës së lidershipit forcoi bindjen se Thatcher kishte humbur kontrollin. Edhe pse ajo deklaroi: “Luftoj deri në fund”, mbështetja brenda partisë u rrëzua në mënyrë të pakthyeshme.
Në më pak se një javë, epoka e “Zonjës së Hekurt” mbaroi – jo nga zgjedhjet, por nga thika politike e bashkëpunëtorëve të saj më të afërt.
