Although average annual rainfall has decreased slightly since the 1950s, floods have become the most frequent climate hazard in Albania over the past three decades. Scientific studies and experts show that the damage is not only related to climate, but to the mismanagement of canals, collectors and hydrovores. Investments are fragmented and maintenance remains poor, while the risk is increasingly shifting towards urban areas. Without coordinated interventions and long-term planning, floods will continue to produce repeated and costly damage to the economy.
Since the 1950s until today, a slight decrease in average annual rainfall has been recorded, but on the other hand, floods have increased and have become the most frequent climate hazard in Albania over the last three decades.
Scientific documents from the Ministry of Environment show that from the middle of the last century to the beginning of this decade, annual rainfall has decreased by about 2–5%, but on the other hand, since the 1990s Albania has experienced dozens of flood events with considerable impact, with at least 1–2 major floods per year at the national level, while the damages from this natural phenomenon are estimated at 2.3 billion dollars.
Climate change may have reduced the amount of precipitation, but it has increased its intensity per unit of time, increasing the risk of flooding.
The floods of these days have also caused great damage to family economies, agriculture in urban areas such as Durrës, Lezha, Vlora and Gjirokastra and, along with the damage, have highlighted the defects and lack of professionalism, at least in minimizing risk.
Alket Kumaraku, hydrotechnical engineer, professor at the Polytechnic University, said that a continuous routine commitment is needed to reduce risk in urban areas, from urban planning in large cities, maintenance of drainage networks and collectors, to investments and interventions in the management of large flows coming from rivers.
A former member of the Dams Committee, who chose to comment on condition of anonymity, said that floods are natural phenomena, which are also being managed with difficulty in Europe due to climate change, but according to him, more than 30% of the damages could be minimized if routine maintenance of drainage works, collectors and hydropower plants were carried out by the responsible structures.
Further, the former senior official said that the construction of the Skavica and Bushati hydroelectric power plants and the deepening of the Buna would almost completely alleviate the damage in the Shkodra and Lezha areas.
In Durrës, a new canal needs to be opened in the middle of the city to increase discharges into the sea. The engineer, who worked for many years in the country's governing structures, said that the drainage boards, employees in the country's municipalities and those of the water supply companies have a high lack of professionalism.
According to him, routine maintenance of drainage systems, collectors, waste removal, and maintenance of hydropower plants and dredgers at river mouths would reduce the risk of flooding by at least 30%. This percentage, according to him, would be enough to save millions of euros in damages.
Unlike other countries, Albania inherits very high-quality scientific studies from the communist era, which just need to be implemented correctly, he said.
The rainfall of recent days appears to have changed the damage profile, exposing areas such as Durrës with surroundings that were not as problematic as in past events.
Ardian Zhamo, a hydraulic systems engineer in Durres, has analyzed that the recent floods in the city are largely due to human error. “The displaced hydropower plant is an engineering folly, worthy of investigation.
The secondary canals do not carry water, because they are blocked by lime, soil and manholes built by unauthorized persons or no longer exist. The canal at Dajlanit Bridge, with two pipes with a diameter of 800 mm, is now a 'funnel'.
"The canal behind the 'Beqir Çela' school is completely blocked. The canal that passes in front of the Oficina e Marmitave has reduced the water intake by about 70% and, as a result, this area floods even with the slightest rain," engineer Zhamo told the media, blaming people and not nature for the recent damage.
Large investments against flooding were avoided
The former member of the dam committee said that the Bushati and Skavica HPPs, projects that during the communist era, in addition to energy security, aimed to protect Shkodra and Lezha from floods.
He said that Skavica would serve as a large reservoir upstream of the Drin and would act as a hydrological “buffer” during heavy rainfall. The reservoir could hold part of the flows and release them later, reducing the pressure on the cumulative flows to release them later. This hydropower plant would reduce the water pressure in the low-lying areas connected to the Drin–Buna system.
While the solution that would completely avoid flooding was the construction of the Bushat Hydropower Plant below the Drini cascade, closer to the Nënshkodra plain, which could help by regulating discharges at critical moments and discharging the water to lands far from the city of Shkodra. The engineer said that the effect of the Bushat HPP was more managerial than “storage”.
He said that these two investments were recommended by talented Albanian engineers, such as Farudin Hoxha, with dual importance, both in energy production and in minimizing floods.
Ka pasur përpjekje për ndërtimin e këtyre dy objekteve, por kanë dështuar. Në tetor të vitit 2020, qeveria nënshkroi memorandumin e bashkëpunimit me kompaninë amerikane Bechtel për hidrocentralin e Skavicës.
Marrëveshja, ndër të tjera, parashikonte që Bechtel të gjente financimin e një linje kredie që do të shlyhej më pas nga KESH. Kostoja e projektit llogaritet rreth 1 miliard euro, por projekti ka ngecur në procedura, mungesë financimi etj.
HEC-i i Bushatit, që kishte zanafillën që në kohën e komunizmit, ridoli si projekt në vitet 2004, i cili do të ndërtohej nga kinezët për 140 milionë euro.
Ky projekt ka qenë i diskutueshëm për dëmet që mund të krijonte baseni në tokat bujqësore, por ekspertët pohojnë se ka pasur vend për rishikime që mund ta kthenin atë në një rregullator që të kishte më shumë përfitime sesa dëme.
Thellimi i Bunës dhe dragat e lumenjve
Profesor Kumaraku thotë se rimodelimi në grykëderdhjet e lumenjve do të lehtësonte ndjeshëm dëmet në rast prurjesh të mëdha. Ish-anëtari i komitetit të digave tha se thellimi dhe mirëmbajtja e lumit Buna do të minimizonte dëmin në zonën e Shkodrës.
Buna ndikohet shumë nga rrjedhja e ujit mbrapsht, nga rritja e nivelit të Liqenit të Shkodrës, nivelit të detit dhe valët e stuhive, si dhe nga sedimentimi; këto ditë uji në Bunë nisi rrjedhën mbrapsht.
Inxhinieri tha se thellimi i Bunës është ndër ndërhyrjet më të vështira në inxhinierinë e lumenjve, sepse Buna është lumë me sedimentim të lartë dhe me nevojë për mirëmbajtje të vazhdueshme, pra nuk bëhet një herë dhe mbaron.
Ai tha se duhet një modelim hidrologjik, hidraulik për të ditur se ku realisht ulet niveli i ujit. Sedimentimi rikthehet edhe nëse e thellon dhe kërkon cikle mirëmbajtjeje me logjistikë të rëndë.
Në grykëderdhjet e lumenjve në vendin tonë, edhe gjatë periudhës së komunizmit dhe pas, janë përdorur dragat, mjete për të hequr sedimentet që grumbullohen aty ku rrjedha e ujit ngadalësohet dhe përplaset me ndikimin e detit.
Dragat funksiononin si makineri thithëse nënujore. Ato instaloheshin në fundin e lumit ose të grykëderdhjes dhe, përmes një tubi të madh, thithnin sedimentin e përzier me ujë.
Ky material më pas pompohet drejt bregut ose në një zonë të caktuar depozitimi në det. Inxhinieri tha se në grykëderdhje si ajo e Bunës, ku sedimenti është kryesisht i imët, kjo metodë është më efikase, sepse lejon pastrim të shpejtë dhe të vazhdueshëm të shtratit pa ndërhyrje të rënda strukturore.
Për lumenjtë e tjerë më të vegjël, inxhinierët rekomandojnë argjinatura, kanale dhe riparime lokale, dhe dredhja si operacion i madh nuk është dokumentuar si praktikë standarde në burimet publike.
U prishën dhe u dëmtuan kanalet kulluese
Një kanal i madh kullues në Lezhë u ndërtua në kohën e komunizmit, mblidhte ujërat dhe rrjedhat nga malet dhe i nxirrte jashtë qytetit.
Edhe kur kishte reshje të mëdha, uji nuk e përmbyste kurrë zonën urbane, por tokat bujqësore përreth, duke minimizuar dëmet e mëdha, shpjeguan inxhinierët. Kanale të tilla të mëdha funksiononin në qytetet me rrezik përmbytjesh për të mbrojtur qytetet.
Por tani të gjitha këto kanale janë shkatërruar nga ndërtimet e jashtëligjshme, ndërtimet pa kriter në zonat urbane dhe nga investimet e gabuara. Shumë nga këto kanale janë mbuluar tërësisht ose janë vendosur tombino me çerekun e kapacitetit të përcjelljes.
Këto vite është ndërtuar pa menduar infrastrukturën e furnizimit me ujë, përmbytjeve, tërmeteve etj., ndaj pasojat dhe dëmet vetëm do të rriten, lajmërojnë inxhinierët.
Ish-anëtari i Komitetit të Digave tha se tani ka zgjidhje, të tilla si stacione të mëdha pompash që të nxjerrin ujin nga qendrat e mëdha urbane, por këto kanë kosto të lartë dhe shmangen.
Në fund të zinxhirit hidrologjik, përrenjtë dhe lumenjtë urbanë luajnë rol vendimtar në përballimin e prurjeve të larta. Inxhinieri tha se grumbullimi i inerteve, mbetjeve dhe ndërtimeve të pakontrolluara në shtratin ose brigjet e tyre e ka ulur ndjeshëm kapacitetin e rrjedhjes dhe rrit rrezikun e daljes së ujit nga shtrati.
Pastrimi sistematik dhe rikthimi i seksioneve natyrore të rrjedhës rrisin aftësinë e tyre për të përballuar prurje ekstreme. Teknikisht, kjo masë redukton rrezikun nga përmbytjet, sidomos në zonat ku rrjetet urbane përfundojnë pikërisht në këto trupa ujorë.
Inxhinieri tha se shumë grykëderdhje janë ngushtuar nga ndërtime pa kriter, mbrojtje të forta betoni ose struktura infrastrukturore që kanë prishur dinamikën natyrore të lumit.
Ai tha se duhen rimodeluar derdhjet e lumenjve, duke rikthyer hapësirat për rrjedhën, duke rikonfiguruar brigjet ose duke krijuar zona tampon që e lejojnë lumin të shtrihet gjatë prurjeve të larta pa shkaktuar dëme.
Nuk janë menaxhuar kanalet, kolektorët dhe hidrovoret
Në Shqipëri, përmbytjet nuk lidhen vetëm me reshjet intensive, por kryesisht me mënyrën se si menaxhohet infrastruktura ekzistuese e kullimit dhe e mbrojtjes nga uji.
Kanalet parësore, dytësore, kolektorët dhe hidrovoret formojnë një sistem të ndërlidhur, ku mosfunksionimi i një elementi bën të pavlefshme edhe investimet në pjesët e tjera, tha zoti Kumaraku.
Edhe inxhinierët e tjerë bien dakord se puna për mirëmbajtjen duhet të nisë nga kanalet parësore, të cilat janë arteriet kryesore që transportojnë ujin nga zonat e gjera drejt lumenjve ose detit.
Këto kanale duhet të mirëmbahen periodikisht, duke i pastruar, duke larguar sedimentet dhe inertet. Në shumë raste në Shqipëri, kanalet parësore kanë humbur gjerësinë dhe thellësinë funksionale për shkak të mungesës së pastrimit dhe ndërhyrjeve informale në brigje.
Kanalet dytësore janë po aq kritike, sepse ato mbledhin ujin nga tokat bujqësore dhe zonat e banuara dhe e dërgojnë drejt kanaleve parësore.
Përmbytjet shpesh nisin pikërisht këtu, sepse këto kanale bllokohen më shpejt nga mbeturinat, sedimentet dhe mungesa e mirëmbajtjes. Menaxhimi efektiv kërkon pastrim më të shpeshtë, por edhe kontroll të vazhdueshëm për ndërtime apo mbushje të paligjshme.
Në rastin e Durrësit, si kanalet parësore ashtu edhe ato dytësore nuk po funksionojnë, duke bërë që uji të mbetet në parcela dhe lagje, duke shkaktuar dëme të drejtpërdrejta ekonomike.
Inxhinierët thanë se kolektorët urbanë në qytetet e mëdha përbëjnë hallkën më të rëndësishme, por janë projektuar shpesh për reshje me intensitet më të ulët sesa realiteti aktual klimatik dhe humbin shpejt kapacitetin për shkak të sedimentimit dhe mbetjeve urbane.
Sipas ekspertëve, hidrovoret janë pika kyçe në zonat e ulëta, veçanërisht në fushat bregdetare dhe ato pranë lagunave e deltave. Ato janë linja e fundit e mbrojtjes nga përmbytjet, sepse sigurojnë shkarkimin e ujit kur rrjedha natyrore nuk është e mundur.
Në Shqipëri, shumë hidrovore janë të amortizuara, funksionojnë me kapacitet të reduktuar ose aktivizohen vetëm gjatë emergjencave.
Këto objekte kërkojnë mirëmbajtje të vazhdueshme mekanike dhe elektrike. Nëse një hidrovore nuk funksionon në momentin kritik, e bën të pavlefshëm gjithë sistemin e kanaleve përreth, thanë inxhinierët.
Minimizimi i dëmeve nga përmbytjet kërkon përgjegjësi më të qarta dhe koordinim mes pushtetit qendror dhe atij vendor. Aktualisht, fragmentimi i kompetencave shpesh çon në situata ku askush nuk mban përgjegjësi të plotë për mirëmbajtjen e sistemit.
Decentralizimi i pushtetit vendor ka bërë lëmsh kompetencat edhe në rastin e mirëmbajtjes së sistemeve ujore.
Inxhinierët thanë se rreziku i përmbytjeve ulet ndjeshëm nëse bëhet funksionale infrastruktura aktuale.
Si mund të reduktohen përmbytjet në qytete
Një nga faktorët kryesorë që përkeqëson përmbytjet urbane është mbulimi i qyteteve me beton dhe asfalt, të cilat nuk lejojnë infiltrimin e ujit në tokë.
Inxhinieri Alket Kumaraku tha se ulja e sipërfaqes së papërshkueshme, përmes shtimit të hapësirave të gjelbra dhe përdorimit të materialeve të përshkueshme në trotuare, sheshe apo zona parkimi, ndikon drejtpërdrejt në uljen e sasisë së ujit që përfundon menjëherë në rrjetin e kanalizimeve.
Sipërfaqet e përshkueshme funksionojnë si një rezervuar i përkohshëm, duke lejuar infiltrimin ose mbajtjen e ujit në shtresat nën to dhe duke ulur presionin mbi tubacionet ekzistuese, të cilat shpesh janë projektuar për reshje më të ulëta se ato që po përjetohen sot, tha ai.
Vendosja e depozitave ose grumbulluesve nëntokësorë për ujërat e shiut
Depozitat apo grumbulluesit nëntokësorë janë zgjidhje teknike që synojnë të mbajnë ujin e reshjeve në pika strategjike të qytetit, përpara se ai të hyjë në rrjetin e kanalizimeve.
Z. Kumaraku tha se gjatë reshjeve intensive, një pjesë e ujit devijohet dhe ruhet përkohësisht në këto struktura, duke parandaluar tejkalimin e kapacitetit të tubacioneve.
Uji më pas shkarkohet gradualisht, kur rrjeti ka kapacitet të lirë, ose përdoret për qëllime të tjera teknike. Kjo qasje është veçanërisht e rëndësishme në zona të dendura urbane, ku zgjerimi i rrjetit ekzistues është i vështirë ose shumë i kushtueshëm.
Këto depozita veprojnë si amortizatorë hidraulikë që reduktojnë rrezikun e daljes së ujit mbi sipërfaqe dhe përmbytjes së rrugëve apo ndërtesave.
Pastrimi dhe mirëmbajtja e kolektorëve në qendrat e banuara
Pastrimi i kolektorëve mbetet një element thelbësor në menaxhimin e rrezikut nga përmbytjet, tha z. Kumaraku.
Me kalimin e kohës, tubacionet dhe kolektorët mbushen me sedimente, mbetje urbane dhe inerte, duke ulur ndjeshëm kapacitetin e tyre hidraulik, duke bërë që edhe në reshje të zakonshme uji të rrjedhë mbi sipërfaqe.
Pastrimi periodik dhe mirëmbajtja sistematike rrisin kapacitetin efektiv të rrjetit ekzistues pa pasur nevojë për investime të mëdha infrastrukturore.
Në kushtet e ndryshimeve klimatike, ku intensiteti i reshjeve po rritet, mirëmbajtja e rrjetit është një masë minimale, por e domosdoshme për të shmangur përmbytjet urbane, tha ai.
Ndërgjegjësimi dhe integrimi i mbledhjes së ujërave të çative në projektim
Një masë shpesh e nënvlerësuar është krijimi i kulturës së mbledhjes së ujërave të çative, si në ndërtesat ekzistuese ashtu edhe në projektet e reja.
Uji i reshjeve nuk shkarkohet automatikisht në rrjet, por grumbullohet në depozita individuale ose kolektive për përdorim të mëvonshëm, ose për shkarkim të kontrolluar.
Sipas z. Kumaraku, integrimi i kësaj qasjeje që në fazën e projektimit të ndërtesave ul ndjeshëm prurjet që përfundojnë në sistemin publik gjatë reshjeve intensive.
Në shumë vende europiane, lejet e ndërtimit kushtëzohen nga parashikimi i masave të tilla, duke e bërë menaxhimin e ujit pjesë të projektimit urban dhe jo një problem që trajtohet vetëm pas përmbytjeve.
Tarracat e gjelbra dhe blu, si pjesë e infrastrukturës blu-gjelbër
Tarracat e gjelbra dhe ato blu janë një element kyç i infrastrukturës blu – të gjelbër, të promovuara edhe nga politikat dhe direktivat europiane për menaxhimin e ujërave atmosferike.
Inxhinieri Kumaraku tha se, në aspektin teknik, këto zgjidhje mbajnë një pjesë të reshjeve në nivelin e çatisë, duke vonuar shkarkimin e tyre drejt rrjetit.
Tarracat e gjelbra kombinojnë ruajtjen e ujit me avullimin dhe thithjen nga vegjetacioni, ndërsa tarracat blu synojnë kryesisht magazinimin e përkohshëm të ujit dhe lirimin e tij të kontrolluar.
Kjo ul ndjeshëm ngarkesën e menjëhershme mbi kolektorët gjatë reshjeve të forta. Përveç ndikimit në reduktimin e përmbytjeve, këto sisteme kontribuojnë edhe në uljen e temperaturave urbane dhe përmirësimin e mikroklimës, por nga pikëpamja hidraulike, vlera kryesore qëndron te vonesa dhe kontrolli i prurjeve.
Masat kundër përmbytjes, Shqipëria e vonuar
Pas vitit 1990, Shqipëria është përmbytur thuajse çdo vit, por ndërkohë planet dhe strategjitë kundër reduktimit të rrezikut kanë mbetur në letër. Në nëntor të vitit të kaluar, qeveria hodhi për konsultim Planin Kombëtar të Përshtatjes ndaj Ndryshimeve Klimatike (NAP 2026–2036).
Dokumenti thekson se rreziku nga përmbytjet nuk mund të ulet vetëm me argjinatura ose punime në lumenj, por kërkon ndërhyrje të koordinuar në nivel baseni ujëmbledhës, territori dhe institucionesh.
Plani parashikon masa që synojnë fillimisht parandalimin dhe menaxhimin e rrezikut, përmes hartëzimit të detajuar të zonave që përmbyten, modelimit hidrologjik dhe përfshirjes së rrezikut klimatik në planifikimin urban dhe territorial.
Këto masa kanë për qëllim që përmbytjet të mos trajtohen më si ngjarje të papritura, por si rrezik i parashikueshëm, për të cilin vendimmarrja publike dhe investimet duhet të përshtaten që në fazën e planifikimit.
Paralelisht, dokumenti kërkon forcimin e sistemeve të paralajmërimit të hershëm dhe rritjen e kapaciteteve institucionale në nivel qendror dhe vendor, pasi mungesa e koordinimit është identifikuar si një nga dobësitë kryesore në përballimin e përmbytjeve.
Një shtyllë tjetër qendrore e planit janë masat e bazuara te natyra, të cilat synojnë të ulin kulmet e prurjeve dhe të rrisin aftësinë thithëse të territorit. Këtu përfshihen restaurimi i brigjeve të lumenjve, rikthimi i fushave aluvionale që janë zaptuar nga ndërtimet, mbrojtja e ligatinave dhe pyllëzimi i baseneve ujëmbledhëse.
Logjika është që uji të ketë më shumë hapësirë për t’u shpërndarë në mënyrë të kontrolluar, në vend që të përqendrohet me forcë në shtratin e ngushtuar të lumenjve dhe të shkaktojë përmbytje të menjëhershme në zonat e banuara.
Vetëm një pjesë më e vogël e masave lidhet me ndërhyrjet infrastrukturore klasike, si ndërtimi ose forcimi i argjinaturave, stabilizimi i shtratit dhe brigjeve të lumenjve, përmirësimi i sistemeve të kullimit dhe mbrojtja e zonave urbane më të ekspozuara.
Plani e bën të qartë se këto ndërhyrje janë të domosdoshme, por nuk janë të mjaftueshme nëse nuk shoqërohen me planifikim dhe masa parandaluese, pasi përndryshe rreziku thjesht zhvendoset nga një zonë në tjetrën.
Në lidhje me investimet, dokumenti vlerëson se zbatimi i plotë i masave të përshtatjes kërkon rreth 9.8 miliardë dollarë amerikanë, ose afërsisht 8.4 miliardë euro, deri në vitin 2042.
Pjesa më e madhe e kësaj kostoje lidhet me masat e bazuara te natyra dhe me ndërhyrjet planifikuese e institucionale, ndërsa investimet infrastrukturore zënë një pjesë më të vogël të totalit, por me kosto të larta.
Kjo shpërndarje tregon se ulja e rrezikut nga përmbytjet nuk mbështetet kryesisht te ndërtimi i veprave të reja, por te transformimi i mënyrës se si menaxhohet territori dhe uji.
Plani thekson gjithashtu se financimi aktual mbulon vetëm një pjesë shumë të vogël të këtyre nevojave, rreth 7%, duke krijuar një hendek financiar prej afro 93%.
Plani i ri sugjeron se zbutja reale e rrezikut nga përmbytjet kërkon masa të thella dhe të koordinuara, si dhe investime shumë më të mëdha sesa ato që po realizohen aktualisht. Pa këtë shkallë ndërhyrjeje dhe financimi, përmbytjet do të vazhdojnë të jenë një problem i përsëritur dhe gjithnjë e më i kushtueshëm për Shqipërinë.
Investimet në 2025, të ulëta dhe të fragmentuara
Sipas të dhënave nga thesari në Ministrinë e Financave, janë investuar në infrastrukturën e ujitjes dhe kullimit rreth 6 miliardë lekë gjatë periudhës 2023 – tetor 2025.
Tabela e projekteve të financuara nga janari në tetor 2025 tregon për 860 milionë lekë investime nga 1.2 miliardë lekë për të gjithë vitin. Fondet e vitit 2025 ishin më të ulëta se ato të dy viteve të shkuara, ku u alokuan nga 2.4 miliardë lekë për secilin vit.
Të dhënat nga tabela e investimeve të këtij viti në programin “Menaxhimi i ujitjes dhe kullimit”, të zbatuara nga bordet rajonale të kullimit në Durrës, Fier, Korçë dhe Lezhë, tregojnë një portofol investimesh që varion nga disa milionë deri në mbi 100 milionë lekë për projekte të veçanta.
Ndërhyrjet ndahen qartë në dy grupe kryesore, projekte me ndikim të drejtpërdrejtë në uljen e rrezikut nga përmbytjet dhe projekte me fokus kryesisht bujqësor, me ndikim të kufizuar ose indirekt.
Projektet me peshën më të madhe për përmbytjet janë ato të mbrojtjes nga gërryerjet dhe përmbytjet e lumenjve.
Në këtë kategori hyn, ndër të tjera, mbrojtja e lumit Buna, me vlerë rreth 100 milionë lekë, si dhe ndërhyrje në lumenjtë Vjosë, Shushicë, Mat, Drin, Osum dhe Shkumbin, me projekte që zakonisht variojnë nga 7–30 milionë lekë dhe, në disa raste, arrijnë deri në 50 milionë lekë.
Këto investime që u kryen në vitin 2025 synuan stabilizimin e brigjeve, ndërtimin ose riparimin e argjinaturave dhe mbrojtjen e zonave të banuara dhe bujqësore nga dalja e lumenjve nga shtrati.
Një peshë të konsiderueshme zënë edhe projektet për rikonstruksionin e hidrovoreve dhe veprave të marrjes, si në Grethë, Synej, Orikum apo zona të tjera në Fier dhe Durrës, me vlera që shkojnë nga rreth 20 milionë deri në mbi 135 milionë lekë për projekt.
Në vitin 2025, pjesa më e madhe e projekteve dhe fondeve shkoi për rehabilitimin e kanaleve ujitëse dhe kulluese, përfshirë kanale kryesore dhe dytësore në Lezhë, Fier, Korçë dhe Durrës, me vlera nga 4–15 milionë lekë, deri në 30–50 milionë lekë në raste të veçanta.
Këto investime janë të rëndësishme për funksionimin e përditshëm të sistemit të ujitjes dhe për zbutjen e problemeve lokale. Megjithatë, në raport me shkallën e rrezikut nga përmbytjet, ato nuk mund të konsiderohen të mjaftueshme.
Shuma të shpërndara në shumë projekte të vogla, shpesh nën 20–30 milionë lekë, nuk janë të afta të ulin ndjeshëm rrezikun në basene të mëdha ujore si Buna, Drini, Vjosa apo Shkumbini, ku dëmet potenciale maten në qindra milionë euro.
Kronologji e përmbytjeve madhore në Shqipëri
It is considered the largest flood in history in Albania. Very heavy and prolonged rainfall during the winter brought extreme increases in flows in the Drin, Bunë, Mat, Ishëm, Shkumbin, Seman and Vjosa. Tens of thousands of hectares of agricultural land in the Western Lowlands were flooded, while cities such as Shkodra and Lezha were directly affected. This event still serves as a hydrological reference point.
Large but more localized floods, mainly in coastal lowlands and agricultural areas. The need for more coordinated management of water basins was first identified, but interventions remained mainly protective and local.
Episodes of intense rainfall led to flooding in several areas of central and northern Albania. Damage was more limited compared to 1963, but the event is considered an early warning of increasing climate variability.
A series of floods in the late 1990s marked the beginning of the modern era of frequent flooding. Uncontrolled urbanization and the degradation of drainage systems significantly increased exposure to the hazard.
Recurrent floods, especially in Shkodër, Lezhë, Fier and Berat. This period marks the transition from episodic flooding to an almost annual phenomenon, with repeated damage to agriculture and infrastructure.
One of the most severe episodes since the 2000s. The floods in Shkodër and the areas around the Drini and Buna rivers were extensive and long-lasting. The role of the management of the Drini cascade, the embankments and the discharge capacities were put at the center of the debate.
Frequent, but more fragmented, floods associated with very intense rainfall in short periods.
More localized events, but with high intensity and urban impact (flash floods, roads and neighborhoods under water). Almost every year marks at least one episode with economic damage./Monitor
