Nëse kishte mbetur ende ndonjë hije dyshimi se kontrolli parlamentar në Shqipëri është plotësisht "riosh", shkresa më e fundit e depozituar në zyrat e Kuvendit e shuan përfundimisht atë.
Deputeti i Partisë Socialiste, Ermal Pacaj, ka ndërmarrë një hap "të guximshëm" politik, i ka kërkuar zyrtarisht Kryetarit të Kuvendit, Niko Peleshi, zhvillimin e një interpelance me Ministrin e Infrastrukturës dhe Energjisë, Enea Karakaci. Objekti i kësaj "llogari-dhënies të ashpër"? Projekti i nxehtë i Autostradës Milot – Balldren.
Për ata që e njohin me vështirësi dinamikën e "autokontrollit" parlamentar, tabloja është pothuajse e përsosur: një deputet i mazhorancës që ngrihet me stoicizëm për të kërkuar transparencë nga minstro-kolegu i të njëjtit kabinet e të njëjtës parti.
Në letër, veprimi mbështetet rreptësisht në Nenin 80, pika 1 të Kushtetutës dhe Nenin 96 të Rregullores së Kuvendit. Por në praktikën e përditshme politike, skena i ngjan më shumë një teatri ku "polici i mirë" dhe "polici i keq" luhen nga të njëjët aktorë brenda të njëjtit grup parlamentar.
Pyetja që ngrihet natyrshëm në hollet e Parlamentit është: Çfarë e shtyu zotin Pacaj të zgjohet me dëshirën për të "vënë në tregues" ekzekutivin e tij?
Përgjigjja, si rregull në këto raste, nuk lidhet me ndonjë krizë papritur të ndërgjegjes parlamentare, por me kredon politike personale dhe nevojën për pikë elektorale. Kur opozita humbet terren ose vëmendje, zgjidhja më e mirë për të treguar "demokraci të gjallë brenda llojit" është që pushteti t'i bëjë pyetje vetvetes.
Me gjasë, interpelanca e ardhshme do të ndjekë skenarin e njohur traditë:
Deputeti do të bëjë dy pyetje "me ton të fortë", por me kujdes të veçantë që të mos prekë asnjë pikë me të vërtetë nevralgjike.
Ministri do të përgjigjet me shifra, me zotime optimiste dhe me renditjen e punëve të mëdha që po bën qeveria.
Në fund, deputeti do të shprehë "kënaqësinë për përgjigjen e hollësishme" dhe të dy do të mbyllin seancën me ndonjë kafe pas kamerave.
Deri atëherë, dokumenti Nr. 3130 prot., i datës 17 korrik 2026, mbetet si një provë tjetër e diplomacisë se brendshme: aty ku pyetja dhe përgjigjja gatuhen në të njëjtën kuzhinë, por i shërbehen publikut si menu "kontrolli e llogaridhënieje".
