Publikimi i Raportit Vjetor të Këshillit të Lartë të Prokurorisë (KLP) për vitin 2025 ka nxjerrë në dritë problematika të mprehta administrative dhe institucionale që sfidojnë ecurinë e Reformës në Drejtësi. Edhe pse në pamje të parë institucioni raporton rritje të volumit të punës, një analizë kritike e dokumentit zbulon dy ngërçe kryesore: një përçarje ose bllokim të brendshëm lidhur me masat disiplinore ndaj prokurorëve dhe një varësi të theksuar nga institucionet e tjera që po zvarrit vlerësimin etik dhe profesional të magjistratëve.
1. Propozimet lihen në sirtar
Një prej gjetjeve më shqetësuese ka të bëjë me dështimin e Këshillit për të reformuar dhe shtrënguar rregullat e procedurave disiplinore për prokurorët që shkelin ligjin. Sipas raportit, Komisioni Disiplinor kishte përgatitur një paketë ndryshimesh për të rritur efikasitetin e këtyre proceseve, por mbledhja plenare e KLP-së ka zgjedhur t'i bllokojë ato.
Në faqen 64 të raportit, institucioni pranon hapur këtë ngërç vendimmarrës:
“Komisioni Disiplinor ka përgatitur disa propozime për ndryshime në Rregulloren “Mbi funksionimin e Komisionit Disiplinor në zhvillimin e procedurave disiplinore ndaj prokurorëve” [...]. Këto propozime janë futur për diskutim në agjendën e mbledhjes plenare të datës 24.04.2025, por nuk janë miratuar me vendim nga KLP.”
Kjo dëshmi e brendshme ngre dyshime të forta mbi vullnetin politik të anëtarëve të Këshillit për të ndërtuar një sistem më llogaridhënës. Mungesa e konsensusit për të miratuar këtë rregullore tregon se brenda KLP-së ekzistojnë rryma që pengojnë reformimin e mekanizmave ndëshkues, duke lënë në fuqi procedura që shpesh vlerësohen si burokratike apo joefektive.
2. Vlerësimi i prokurorëve në dorë të "fatit" ndërinstitucional
Një tjetër shtyllë ku KLP dështon të tregojë autoritet dhe pavarësi operacionale është procesi i vlerësimit etiko-profesional të prokurorëve. Raporti pranon se skanerizimi i figurës së magjistratëve po zvarritet jashtë afateve për shkak se institucionet e tjera shtetërore nuk kthejnë përgjigje në kohë, duke krijuar një efekt zinxhir bllokues.
Në faqen 51 të raportit, KLP shpreh pafuqinë e saj përballë këtij fenomeni:
“...është identifikuar si problem vonesat e hasura në ndërveprimin institucional, veçanërisht në rastet kur institucionet e përcaktuara nga ligji kanë detyrimin për të vënë në dispozicion informacionet e nevojshme për procesin e vlerësimit të prokurorëve. Në praktikë konstatohet, se në disa raste, dokumentacioni i kërkuar nuk përcillet gjithmonë brenda afateve të përcaktuara...”
Më tej, raporti specifikon pasojat direkte të këtyre vonesave:
“...bashkëpunimi ndërinstitucional paraqitet si një komponent kritik, ku çdo devijim nga afatet e kërkuara sjell pasoja zinxhir në realizimin në kohë të detyrimeve ligjore të Këshillit të Lartë të Prokurorisë për vlerësimin etik e profesional.”
Përveç vonesave nga institucionet e tjera, raporti zbulon edhe një menaxhim primitiv të logjistikës së brendshme, ku punonjësit detyrohen të udhëtojnë fizikisht nëpër rrethe për të gjetur dosjet e arkivuara, për shkak të dështimit të projektit të digjitalizimit:
“...grupi i punës duhet të shkëputet nga vendi i përditshëm i punës, në zyrën apo prokurorinë që është kthyer si zyrë arshive. [...] Kjo problematikë vërehet veçanërisht në Prokuroritë e Tiranës dhe Durrësit, të cilat kanë kthyer në shërbim arkive mjediset e prokurorive respektivisht të Krujës dhe Kavajës.”
Ky raport dëshmon se Këshilli i Lartë i Prokurorisë po funksionon nën nivelet e pritshmërisë së publikut. Duke mos arritur të gjejë konsensus të brendshëm për rregulloren e procedurave disiplinore dhe duke mbetur "peng" i vonesave të diktuara nga zyrat e tjera shtetërore, KLP rrezikon të kthehet në një organ që thjesht konstaton ngërçet e veta, pa pasur forcën administrative dhe autoritetin ligjor për t'i zgjidhur ato.
