Dhuna që ka përfshirë Milanon dhe qytete të tjera italiane ka hapur një debat që shkon përtej vitrinave të thyera, grabitjeve dhe përplasjeve me policinë. Çfarë po përpiqet të shprehë një brez që shpesh nuk ka as një program politik, as një alternativë të qartë, por që refuzon të pranojë realitetin ku jeton?
Në një analizë të publikuar në La Repubblica, Giorgiomaria Cornelio trajton revoltën e të rinjve si një fenomen që politika duhet të përpiqet ta kuptojë, përpara se ta reduktojë në një çështje të rendit publik.
Pas trazirave, në një mur në Venecia u shfaq mbishkrimi italian “Si saccheggia il lusso, si gode, si miagola”, një provokim që bashkon plaçkitjen e luksit, kënaqësinë dhe një shprehje absurde, me kuptimin e fjalëpërfjalshëm “mjaullitet”.
Përtej absurditetit të tij, mbishkrimi shpreh një dëshirë për përmbysje, për të marrë atë që zakonisht është e paarritshme, për të sfiduar rregullat dhe për të përjetuar një lloj lirie, qoftë edhe përmes sjelljeve të papranueshme.
T’i shohësh këto shpërthime vetëm si akte irracionale që duhen shtypur do të thotë të mos kuptosh plotësisht çfarë po ndodh. Por as krahasimi me revolucionet e së kaluarës nuk mjafton.
Të rinjtë e sotëm marrin gjeste, simbole dhe forma rebelimi nga videot, rrjetet sociale dhe protestat në vende të tjera, si Franca. Nuk trashëgojnë domosdoshmërisht një ideologji apo një program politik. Shpesh imitojnë pamjen e revoltës, pa pasur ende një përgjigje për atë që duhet të vijë më pas.
Në epokën e Instagramit dhe TikTok-ut, edhe protesta ndikohet nga kultura e imazhit. Fenomeni italian i quajtur “maranza”, që lidhet me grupe të rinjsh me veshje dhe sjellje provokuese, shfaq këtë nevojë për t’u dalluar dhe për të tërhequr vëmendjen.
Është një lloj rebelimi i ndërtuar përmes imazheve, ku të rinjtë marrin role, gjeste dhe simbole nga gjithçka që shohin rreth tyre.
Pas kësaj qëndron një kundërshti: bota ku jetojnë nuk funksionon, por ata nuk arrijnë ende të imagjinojnë një alternativë. Nuk mund të vazhdohet kështu, por nuk dihet si mund të ndryshojë.
Ndryshe nga politikanët që ndërtojnë imazhe të forta për të krijuar përshtypjen e sigurisë, këto revolta e shfaqin hapur paqartësinë e tyre. Zemërimi, provokimi, oportunizmi dhe dëshira për ndryshim bashkëjetojnë pa u kthyer domosdoshmërisht në një lëvizje të organizuar.
Pikërisht këtë tension duhet të dëgjojë politika. Një pakënaqësi që ende nuk di të formulohet si kërkesë, një dëshirë për përmbysje që nuk ka gjetur formën e saj dhe një brez që kërkon të hyjë në skenë edhe kur nuk i është njohur një vend në të.
Revolta përhapet përmes grupeve, bisedave, forumeve dhe videove, duke kaluar nga një qytet në tjetrin si një reagim viral. Nuk është domosdoshmërisht një lëvizje e bashkuar, por një përzierje zemërimi, imitimi, sfide dhe dëshire për t’u dëgjuar.
Mes luftërave, pasigurisë, mungesës së perspektivës dhe ndjenjës së pafuqisë, në rrugë shpërthen edhe një vitalitet i dëshpëruar.
Një brez që nuk e di ende si ta ndryshojë botën ku jeton, por që nuk pranon të vazhdojë të jetojë në të njëjtën mënyrë.
La Repubblica – Giorgiomaria Cornelio, 22 tetor 2026.
