Dashuria nuk është domosdoshmërisht bërë më e dobët, por pritshmëritë tona ndaj saj janë bërë shumë më të mëdha. Psikoterapistja e njohur Esther Perel ka rikthyer debatin mbi marrëdhëniet moderne, duke argumentuar se sot partnerit i kërkojmë të përmbushë një numër rolesh që dikur shpërndaheshin mes familjes, miqve dhe komunitetit.
Në të kaluarën, marrëdhëniet ndërtoheshin shpesh rreth sigurisë ekonomike, familjes dhe roleve të përcaktuara. Sot duam që i njëjti person të jetë partneri ynë romantik, miku më i mirë, njeriu që na kupton emocionalisht, burimi i sigurisë, shoqëruesi në aventura dhe, njëkohësisht, dikush që na lejon të ruajmë pavarësinë.
Perel argumenton se kjo e ka bërë dashurinë moderne më të lirë, por edhe më të komplikuar. Në vend që të mbështetemi te një komunitet i gjerë, shpesh përpiqemi t’i marrim pothuajse të gjitha nevojat emocionale nga një person i vetëm.
Në këtë realitet kanë hyrë edhe aplikacionet e njohjeve dhe rrjetet sociale. Mundësia për të parë vazhdimisht alternativa të reja krijon përshtypjen se diku mund të ekzistojë gjithmonë dikush “më i përshtatshëm”.
Psikoterapistja kritikon edhe kulturën e këshillave të menjëhershme, ku çdo konflikt interpretohet si arsye për t’u larguar. Sipas saj, shumë dilema të dashurisë nuk janë probleme që mund të “zgjidhen” përfundimisht, por kontradikta që çiftet duhet të mësojnë t’i menaxhojnë.
Pra, paradoksi i marrëdhënieve moderne është i fortë: njerëzit kanë më shumë liri se kurrë për të zgjedhur kë duan, por pikërisht kjo liri mund ta bëjë zgjedhjen dhe ruajtjen e një marrëdhënieje më të vështirë.
