Gjatë ditës, kryeministri Edi Rama u shpreh se pret që Gjykata Kushtetuese ta kthejë Erion Veliajn në detyrë “për të drejtuar qytetin pa kokë”. Një mesazh i qartë politik, por edhe personal, që vjen në një moment kur raportet mes dy njerëzve dikur më të afërt të Partisë Socialiste duken të ngrira.
Ndërsa Rama e kërkonte Veliajn jashtë për të “shërbyer Tiranës”, Veliaj, në “pusullën” e tij nga qelia, zgjodhi të mos e përmendte fare kryeministrin. Ai falënderoi popullin, drejtësinë, madje edhe “busullën e shtetit” — por jo njeriun që deri dje i qëndronte në krah në çdo betejë.
Tashmë duket se rolet janë përmbysur. Rama, që dikur dukej se kishte braktisur Veliajn në mes të stuhisë, kërkon një dritë shprese nga i njëjti njeri që dikur i shërbente si nënshkrim i bindjes politike. Veliaj, nga ana tjetër, po përpiqet të tregojë se mund të mbijetojë edhe pa “ombrellën” e kryeministrit.
A po shkriheshin akujt mes tyre sot, apo gjithçka ishte pjesë e një loje të njohur për të ruajtur pushtetin, secili në mënyrën e vet?
Në Shqipërinë politike, miqësitë zgjasin sa deklaratat publike — dhe sot, të dy folën, por për herë të parë, jo për njëri-tjetrin.
