Në Tepelenë numëron Inteligjenca Artificiale e Celibashit, por procesi mbetet po aq njerëzor – me kamera, komisionerë dhe pritje pa fund
Në një vend ku teknologjia zakonisht vjen me vonesë, KQZ vendosi që Tepelena të jetë laboratori i parë i “votës me inteligjencë artificiale”. Kryekomisioneri Ilirjan Celibashi e shpjegoi me entuziazëm: çdo tavolinë do të ketë një kamerë që filmon fletët e votimit, më pas një sistem me IA do t’i lexojë ato automatikisht dhe do dërgojë rezultatin në KQZ – pa pasur nevojë për tabulime manuale.
Në teori tingëllon revolucionare. Por në praktikë, një pyetje mbetet pezull: ku hyn realisht inteligjenca artificiale në një qendër votimi ku prapë janë ulur disa komisionerë që mbikëqyrin, që firmosin, që kontrollojnë çdo fletë dhe që presin rezultatin final?
Nëse çdo fletë votimi filmohet, më pas një sistem i IA-së e lexon dhe dërgon automatikisht rezultatin, atëherë pse duhen aq shumë njerëz përreth? Pse nuk shkurtohen të paktën procedurat, komisionerët, apo vonesat që shpesh i shoqërojnë këto procese? Në fund të fundit, ideja e IA-së është të lehtësojë, jo të zbukurojë manualitetin.
Në rastin e Tepelenës, Inteligjenca Artificiale duket më shumë si një kamerë e mençur sesa si një sistem i pavarur që zëvendëson numërimin njerëzor. Filmimi, leximi dhe dërgimi i të dhënave janë elemente teknike, por interpretimi dhe verifikimi mbeten sërish njerëzor. IA nuk po merr vendime, nuk po verifikon gabime, as nuk po ndihmon në transparencë në kohë reale — ajo thjesht po ndihmon me shpejtësinë e leximit të një flete që prapë një sy njerëzor duhet ta aprovojë.
