Sali Berisha e bëri i pari. Në një reagim në Facebook, ai akuzoi se nga zyrat e Edi Ramës u dërgohen mediave lista se cilët persona nuk duhet të shkelin në studio, cilët duhet të ftohen për t’u diskredituar dhe cilët duhet të ftohen për t’u lavdëruar. Sipas tij, kjo përbën një formë të rëndë censure dhe manipulimi, që ushtrohet përmes mediave të kontrolluara nga qeveria.
Pak më vonë, nga një tjetër skenë politike, erdhi një sulm tjetër ndaj mediave. Në një takim me fermerët në Lushnjë, Edi Rama shpërtheu kundër tyre, duke i quajtur një “lugë të tërë tenxheresh” që, sipas tij, nxjerrin qëllimisht deklaratat e tij nga konteksti për të nxitur konflikt dhe agresivitet ndaj qeverisë.
Dy deklarata të ndryshme, të ardhura në interval të shkurtër kohe, por me të njëjtin thelb: pakënaqësi ndaj medias.
Ironia është se të dy janë politikanë që kanë qenë në pushtet aq gjatë, sa askush nuk mund të pretendojë se nuk e kanë përdorur median. Herë si llustër për të shkëlqyer imazhin e tyre, herë si sëpatë për të goditur kundërshtarët.
Në këtë kuptim, përplasja e tyre me median duket më shumë si një refleks i vjetër i politikës shqiptare: kur media të lavdëron, është partner; kur të kritikon, bëhet armik.
Problemi nuk është se politika përplaset me median. Kjo është e zakonshme në çdo demokraci. Problemi është se politika shqiptare ende duket se e sheh median jo si një pasqyrë të realitetit, por si një mjet që duhet të kontrollohet.
Dhe kur pasqyra nuk të pëlqen, mënyra më e thjeshtë është ta akuzosh atë se të shtrembëron fytyrën. Por pasqyra, zakonisht, nuk ka faj.
