Nga Agim Xhafka
Sa herë ndodhem në Orikum shkoj në Tragjas, te fabrika e qumështit atje që ka aq bulmet cilësor. Me nam në Republikë. Por dje mes fshatit pashë plot mjete të rënda. Si ato që përdoren kur prishen ndërtimet pa lejë. U çudita se ishin të fikura e plot persona rreth tyre me cigare e muhabet. Si për funeral dukeshin.
-Po rrimë roje si fshat që mos na marrin Izvorin.
Izvor e ka emrin lumi që buron nga mali dhe e shëtit fshatin mes për mes. Ka boll ujë dhe kaq kristal e kaq të ftohtë sa në zhegun e verës ta ka ënda më mirë të rrish në breg të lumit, poshtë shelgjeve se sa në breg të detit.
Dihet që Tragjasi voton për të majtët. Nuk e ka ndërruar dorën asnjëherë. E sërish nuk ndesh hatërmbetje të dukshme në hallin që po ia shtojnë. Kanë bërë letra e peticione, mbase dhe kërkesë në gjykatë që uji të mos u preket. Jam me ta dhe i mbështes. Por më duket se më efikase do jetë në se banorët e fshatit i kërkojnë qeverisë:
-Qeveri na kthe votën që të dhamë!
Se po ma dhatë mua, u tha qeveria, do ua zbukuroj jetën, do keni drita, rrugë, shkolla, mjekë, shëndetësi falas, klimë miqësore biznesi, taksa të ulta, pensione dinjitoze…E askund nuk u premtoi që Tragjasit do ia marr ujin, do u sjell policë t’u rrahë, do u çoj në burg po kundërshtuat. Pra qeveria i mashtroi. Si ai xhambazi i kuajve që shiste për kalë pune një kalë me një sy..
-Nuk është qorr, jo. Po e ka mbyllur njërin se po ma bën mua me sy,-gënjente shitësi zeshkan.
Tragjasi e di vetë ç’do bëjë më 11 maj. Por duhet të kthejë kokën prapa e të shohë lumin që gati po qan se po ia rrëmbejnë ata që i premtuan begati. Ndaj të bëhen bashkë e të bërtasin këto fjali:
-Qeveri, na kthe votën që na more. Më pas eja dhe merre ujin. Por edhe votën, edhe ujin nuk ta japim. Kaq ta bësh dhëmbin! Dëgjon? Kupton?
