Cecilia Sala dhe burgu në Iran: torturat e bardha, vinçi, macja. “Regjimi do të bjerë, do të kthehem”.
Me rastin e publikimit të librit të saj të ri, gazetarja kujton burgosjen e saj në një intervistë për Corriere della Sera:
“Donin të më detyronin të pranoja se isha spiune, sepse spiunët kanë më shumë vlerë në shkëmbime. Falënderoj nëpunësit e shtetit dhe Melonin.”
Irani, Izraeli, Gaza – por mbi të gjitha burgosja e saj në burgun famëkeq Evin në Teheran, ku midis dhjetorit dhe janarit të kaluar ajo u mbajt për 21 ditë nën akuzën se ishte spiune. Gazetarja Cecilia Sala tregon përvojën e saj me rastin e daljes së librit të saj të ri “Fëmijët e urrejtjes” (botuar nga Mondadori).
“Po regjistroja një podcast për Chora ulur në shtrat. Një pasdaran me të cilin kisha takim më tha se nuk mund të më takonte sepse kishte shumë smog në qytet. E ndjeva që diçka nuk shkonte. Trokitje në derë. U përgjigja që nuk kisha nevojë për asgjë. Përsëri trokitje. Hapa. E kuptova menjëherë çfarë do të ndodhte. Më morën paratë, pasaportën, telefonin. Më vendosën kapuç. Më morën me vete.”
Kështu rrëfen Cecilia arrestimin e saj më 19 dhjetor, në një hotel të Teheranit.
Ditët në burg në Teheran
Gazetarja, bashkëpunëtore e Il Foglio dhe Chora Media, përshkruan hyrjen në burgun Evin:
“Të zhveshin. Duhet të bësh squat nudo. Në dysheme, nën detektorin e metaleve, janë të pikturuara flamujt amerikan dhe izraelit, që duhet t’i shkelësh me këmbë. Burrat rrihen. Të gjithë, sistematikisht. Dhomat e marrjes në pyetje janë të mbyllura dhe të izoluara, por ndonjëherë hapen, dhe dëgjon britmat e të torturuarve. Edhe gratë ndonjëherë rrihen. Mua nuk më ndodhi. Por në murin e qelisë sime kishte një njollë të madhe gjaku — nga gruaja që kishte qenë aty më parë. Nuk e di nëse ishte rrahur apo ishte vetëlënduar. E dëgjoja të merrte hov — sa të ishte e mundur në një hapësirë dy metra — dhe të përplasej me gjithë forcën e saj me kokë pas derës së blinduar. Me shpresën për të copëtuar kafkën dhe për të vdekur.”
Në qelinë e saj nuk kishte asgjë:
“As shtrat, as dyshek, as jastëk. Vetëm një kovë metalike për nevojat personale, përveç banjës turke ku ndonjëherë më çonte roja.”
Jeta në burg ishte tejet e vështirë. I vetmi ngushëllim ishte një mace në oborr.
“Koha zgjatet në mënyrë të frikshme. Të duket sikur ka kaluar një orë, por kanë kaluar vetëm dhjetë minuta. Dita dhe nata nuk ekzistojnë. Drita është gjithmonë ndezur, kështu që nuk mund të flesh. Është gjithçka e menduar për të të thyer dhe për të marrë prej teje atë që duan. Një torturë e bardhë.”
Marrjet në pyetje
Qëllimi, tregon Sala, ishte ta detyronin të pranonte se ishte spiune, sepse në rast shkëmbimesh të burgosurish, një “spiune” ka më shumë vlerë sesa një gazetare:
“Por unë e njihja rastin e iranianit me shtetësi suedeze që, pasi pranoi një rrëfim të rremë pas dy vitesh, tani është tetë vjet i mbyllur në Evin, në krahun e dënimit me vdekje, i shndërruar në një fantazmë. Nëse të thyejnë, dhe ti rrëfehesh, atëherë ka mbaruar gjithçka.”
Në marrjet në pyetje ishte edhe një burrë që fliste shumë mirë italisht. Një ditë e çojnë për të parë një vinç: “Këto i bëjmë ne me spiunët”, i thonë.
Çlirimi dhe mesazhi për të ardhmen
Pas presionit ndërkombëtar dhe angazhimit të familjes së saj, ajo lirohet. Falënderon prindërit, shërbyesit civilë italianë dhe kryeministren Giorgia Meloni.
“Jam e sigurt që para se të dal në pension do të kthehem në Iran. Dhe deri atëherë, Republika Islamike do të ketë rënë.”
Corriere della Sera
