Një majmun i vogël makak, i quajtur Punch, u braktis nga e ëma. I vetëm, i hutuar, ai u filmua duke u kapur fort pas një lodre të butë, si të ishte e vetmja gjë që i kishte mbetur. Pamjet u shpërndanë me shpejtësi në rrjetet sociale dhe prekën miliona njerëz në mbarë botën. Historia e tij u kthye në simbol të brishtësisë dhe nevojës për ngushëllim.
Në të njëjtën kohë, në Gaza, mijëra fëmijë të mbetur jetimë nga lufta jetojnë mes rrënojave. Shumë prej tyre kanë humbur prindërit, shtëpitë dhe sigurinë brenda pak orësh. Organizatat humanitare raportojnë për trauma të thella psikologjike, për mungesë ushqimi, uji dhe kujdesi shëndetësor. Fëmijë që flenë në tenda, që mbajnë në duar copa lodrash të mbetura mes shkatërrimit, që zgjojnë natën nga frika.
Historia e Punch tregoi se sa shpejt mund të mobilizohet ndjeshmëria globale për një të vogël të pambrojtur. Por ajo ngre edhe një pyetje të heshtur: pse dhimbja njerëzore, kur bëhet masive dhe e zgjatur, nuk prodhon të njëjtën valë reagimi?
Çdo fëmijë që humb një prind, që rritet mes luftës dhe pasigurisë, ka nevojë për më shumë se një moment vëmendjeje. Ka nevojë për mbrojtje, ndihmë dhe kujtesë se bota nuk i ka harruar.
