Një fotoreportere që ka punuar për tetë vjet si stringer për agjencinë Reuters ka vendosur të ndërpresë marrëdhëniet me këtë media, duke akuzuar agjencinë për mbështetje të propagandës izraelite dhe përgjegjësi indirekte në vrasjen e gazetarëve në Gaza.
Ajo shpjegon se pas vrasjes së Anas Al-Sharif dhe pjesës tjetër të ekipit të Al-Jazeera më 10 gusht në Gaza City, Reuters publikoi pretendimet e Izraelit se Al-Sharif ishte pjesë e Hamasit – akuza të cilat fotografja i cilëson si të pabaza. Sipas saj, përsëritja e këtyre “gënjeshtrave” ka krijuar kushte për sulmet e mëtejshme që kanë vrarë gazetarë, përfshirë edhe kameramanin e Reuters, Hossam Al-Masri, gjatë një sulmi të dytë në spitalin Nasser.
Fotoreporterja akuzon mediat perëndimore, përfshirë Reuters, se kanë shërbyer si “tërheqës propagande” për Izraelin, duke heshtur mbi krimet e luftës dhe duke lënë pa mbrojtje kolegët e tyre. Ajo thotë se nuk mund të vazhdojë të mbajë akreditimin e Reuters pa ndjerë turp dhe dhimbje, duke vendosur të përqendrojë më tej punën e saj për të nderuar guximin dhe sakrificën e gazetarëve në Gaza.
Postimi fotorepoerteres
Për vite me radhë kam punuar si stringer për agjencinë e lajmeve Reuters. Fotot e mia që mbulonin ngjarje në provincat e prerive janë publikuar nga New York Times, Al Jazeera dhe media të tjera në Amerikën e Veriut, Azi, Evropë dhe më gjerë. Në këtë pikë është bërë e pamundur për mua të mbaj një marrëdhënie me Reuters duke marrë parasysh rolin e saj në justifikimin dhe mundësimin e vrasjes sistematike të 245 gazetarëve në Gaza. U detyroj kolegëve të mi në Palestinë të paktën këtë, dhe shumë më tepër.
Kur Izraeli vrau Anas Al-Sharif, së bashku me tërë ekipin e Al-Jazeera në Gaza City më 10 gusht, Reuters zgjodhi të publikonte pretendimin e Izraelit, tërësisht të pabazë, se Al-Sharif ishte një operativ i Hamasit – një nga shumica e gënjeshtrave që mediat si Reuters kanë përsëritur dhe i kanë nderuar me vëmendje. Gatishmëria e Reuters për të përhapur propagandën e Izraelit nuk i ka kursyer as gazetarët e tyre nga gjenocidi i Izraelit. Pesë gazetarë të tjerë, përfshirë kameramanin e Reuters, Hossam Al-Masri, ishin ndër 20 personat e vrarë këtë mëngjes në një tjetër sulm ndaj spitalit Nasser. Ishte ajo që njihet si sulm “double tap”, ku Izraeli bombardon një objektiv civil si shkolla apo spital; pret që të mbërrijnë mjekët, ekipet e shpëtimit dhe gazetarët; dhe më pas sulmon sërish.
Mediet perëndimore janë drejtpërdrejt përgjegjëse për krijimin e kushteve në të cilat kjo mund të ndodhë. Siç tha Jeremy Scahill nga Drop Site News, “çdo media kryesore – nga New York Times te Washington Post, nga AP te Reuters – ka shërbyer si rrugë transmetimi për propagandën izraelite, duke sanitizuar krimet e luftës dhe dehumanizuar viktimat, duke braktisur kolegët dhe angazhimin e pretenduar për raportim të vërtetë dhe etik.”
Duke përsëritur trillimet gjenocidale të Izraelit pa u siguruar për besueshmërinë e tyre – duke braktisur me dashje përgjegjësinë më bazë të gazetarisë – mediat perëndimore kanë bërë të mundur vrasjen e më shumë gazetarëve në dy vjet në një copë tokë të vogël se sa gjatë Luftës së Parë Botërore, Luftës së Dytë Botërore dhe luftërave në Kore, Vietnam, Afganistan, Jugosllavi dhe Ukrainë së bashku, pa përmendur urinë e një popullsie të tërë, shkatërrimin e fëmijëve të tyre dhe djegien e njerëzve të gjallë.
Fakti që puna e Anas Al-Sharif fitoi Çmimin Pulitzer për Reuters nuk i detyroi ata të dilnin në mbrojtje të tij kur forcat izraelite e vunë në një “listë ekzekutimi” të gazetarëve të akuzuar si militantë të Hamasit dhe Xhihadit Islamik. Nuk i detyroi të mbrohej kur ai iu drejtua medias ndërkombëtare për mbrojtje pasi një zëdhënës ushtarak izraelit publikoi një video që tregonte qartë qëllimin për ta ekzekutuar pas një raporti që kishte bërë mbi urinë në rritje. Nuk i detyroi të raportonin me ndershmëri për vdekjen e tij kur u ndjek dhe u vra disa javë më vonë.
Kam vlerësuar punën që kam sjellë për Reuters gjatë tetë viteve të fundit, por në këtë pikë nuk mund ta shoh më akreditimin tim të Reuters pa ndjerë vetëm turp dhe dhimbje të thellë. Nuk e di çfarë do të thotë të filloj të nderoj guximin dhe sakrificën e gazetarëve në Gaza – më të guximshmit dhe më të mirët që kanë ekzistuar – por nga tani e tutje do të drejtoj çdo kontribut që kam për t’u dhënë me këtë qëllim në mendje.
