Nga Muriel
Ka një kufi që asnjë pushtet nuk duhet ta kalojë: të përballë me gaz lotsjellës dhe shkopinj gome fëmijët e një vendi që kërkojnë të ardhmen e tyre.
Çfarë duhet të ndiejë një nënë kur sheh djalin e saj mes gazit lotsjellës? Çfarë duhet të mendojë një baba që ka punuar gjithë jetën për t’i dhënë vajzës së tij një të ardhme më të mirë, kur e sheh të përballet me policinë?
Këta të rinj nuk po kërkojnë vila, pushtet apo privilegje. Po kërkojnë të drejtën të jetojnë me dinjitet në Shqipëri. Të mos e shohin largimin si të vetmen rrugë drejt një jete normale.
Për vite me radhë, prindërit shqiptarë kanë mbajtur mbi supe koston e varfërisë, korrupsionit, shërbimeve të dobëta publike dhe mungesës së perspektivës. Dhe sot duhet të shohin edhe fëmijët e tyre përballë forcës së shtetit?
Edi Rama, përgjegjësia politike nuk zhduket pas kaskave të policisë. Nuk mjafton të flasësh për rininë nga podiumet, nëse nuk je në gjendje ta dëgjosh kur ajo del në rrugë.
Një kryeministër që ka humbur besimin e të rinjve duhet të përballet me pasojat politike. Dorëheqja nuk është turp. Turp është të qëndrosh në pushtet pa reflektuar për dëshpërimin e një brezi të tërë.
Edi Rama, jep dorëheqjen!
Çdo pretendim për përdorim të paligjshëm ose joproporcional të forcës ndaj protestuesve duhet hetuar. Çdo përgjegjës duhet të japë llogari. Dhe çdo prind shqiptar ka të drejtë të kërkojë që fëmija i tij të protestojë pa frikë, pa kërcënime dhe pa dhunë.
Sepse fëmijët nuk janë armiqtë e shtetit. Janë arsyeja pse shteti duhet të ekzistojë.
Një pushtet mund ta shpërndajë një turmë. Nuk mund ta shuajë me shkopinj gome kërkesën e një brezi për të ardhmen.
