Në Postfestivalin e “Kënga Magjike”, që është kthyer në një arenë ku shpesh kënga lihet mënjanë për t’u bërë vend dramës, Tiri Gjoci ndezi një debat mbi pikët e jurisë. E menduat se do ishte një diskutim normal? Aspak. Kur përmendet “sportiviteti”, gjithçka degjeneron në një sfidë për mbijetesë mes artistëve.
Marsela Çibukaj, e qetë si gjithmonë (ose të paktën kështu duket), nisi me fjalinë klasike : “Arti duhet të ketë një kriter kryesor, sportivitetin” – një mesazh që, le ta pranojmë, tingëllon bukur, por nuk funksionon fare në praktikë. E pastaj? Ja ku ndërhyn Ronela Hajati, me një replikë:
“Meqë është kryesore sportiviteti, edhe ti nuk i merr me shumë sportivitet disa gjëra që të thonë.”
Dhe nga ky moment, gjërat dolën jashtë kontrollit. Marsela bëri një përpjekje për të “vlerësuar” Ronelën, duke thënë:
“Në rastin konkret, kënga e Ronela Hajatit është shumë moderne dhe e guximshme.”
Por Ronela nuk po e priste këtë kompliment “me bisht”. Me një reagim që mund të përkthehet si “më lini rehat”, ajo kundërsulmoi:
“Pse mi, ça bëra unë aty, vrava njeri? Kënga është baladë. Çfarë është ky guxim kaq i madh që po ma nxirrni si heroizëm kombëtar?”
Epo, a do të ishte një Postfestival pa këto momente dramatike? Me sa duket, jo. Ndërsa ne të gjithë presim “përplasjen” e radhës, një gjë është e sigurt: sportiviteti është një fjalë që vështirë të zbatohet në skenën shqiptare.
