Kalsang Lhamo ka folur tibetisht gjatë gjithë jetës së saj. Por në moshën 73-vjeçare, ish-infermierja po bën diçka që nuk pati mundësi ta bënte kur ishte e re: po mëson ta shkruajë.
Në një qendër për të moshuarit në Tibet, ajo ushtron ngadalë kaligrafinë tibetiane, duke vizatuar shenjat e alfabetit të gjuhës së saj amtare.
Historia e saj u dokumentua nga Associated Press gjatë një vizite në rajon dhe është pjesë e një historie më të gjerë mbi përpjekjet e tibetianëve për të ruajtur gjuhën dhe traditat e tyre.
Kalsang e ka përdorur tibetishten në komunikimin e përditshëm për dekada, por nuk kishte mësuar kurrë shkrimin. Tani, në vend që ta konsiderojë moshën si pengesë, ajo është ulur sërish në bankë.
Historia merr rëndësi edhe në kontekstin e ndryshimeve që po ndodhin në Tibet. Një ligj i ri kinez për “unitetin etnik” përcakton mandarinishten si gjuhën kryesore në shkolla dhe administratë, ndërsa çështja e ruajtjes së gjuhës tibetiane vazhdon të jetë shumë e ndjeshme.
Për Kalsang, megjithatë, çështja është edhe personale. Pas shtatë dekadash duke folur një gjuhë, ajo tani po mëson t’i vendosë fjalët e saj edhe në letër.
