Parlamenti Europian miratoi sot në Strasburg një propozim jo-legjislativ për mbrojtjen e të miturve në internet, duke përfshirë vendosjen e një moshe minimale prej 16 vjeç për akses në rrjetet sociale në të gjithë Bashkimin Europian dhe ndalimin e praktikave të dëmshme që nxisin varësinë. Eurodeputetët votuan me 483 pro, 92 kundër dhe 86 abstenime, duke propozuar harmonizimin e moshës minimale në 16 vjeç për platformat sociale, platformat e videove dhe rrjetet e inteligjencës artificiale. Sipas propozimit, fëmijët 13–16 vjeç mund të kenë akses vetëm me pëlqimin e prindërve.
Parlamenti kërkon gjithashtu ndalimin e praktikave që krijojnë varësi tek të miturit dhe çaktivizimin e funksioneve të parazgjedhura që i ekspozojnë ata ndaj rreziqeve. Kjo përfshin ndalimin e faqeve që nuk respektojnë rregullat e BE-së dhe marrjen e masave kundër teknologjive të tilla si reklamat e synuara. Një tjetër pikë e rëndësishme është mbrojtja e të miturve nga shfrytëzimi komercial, ndërsa kërkohet ndalimi i platformave nga ofrimi i stimujve financiarë për fëmijët me ndikim, si dhe veprime urgjente për sfidat etike e ligjore që paraqesin mjetet e inteligjencës artificiale, përfshirë deepfakes.
Mediat e huaja raportojnë se propozimi nuk është detyrues, por përbën një sinjal të qartë politik drejtuar Komisionit Europian për të ndërmarrë hapa të mëtejshëm. Dokumenti forcon negociatat e brendshme në BE, të udhëhequra nga Greqia dhe të mbështetura nga Franca e Spanja, për vendosjen e rregullave të reja që synojnë të kufizojnë përdorimin masiv të rrjeteve sociale nga fëmijët, mes shqetësimeve të rritura për efektet e qëndrimit të tepruar në internet.
Çështja ka marrë vëmendje globale pasi Australia, e ndjekur nga Malajzia dhe Danimarka, kanë vendosur moshën 16 vjeç si prag minimal për hapjen e llogarive në disa platforma sociale. Ndërkohë, Komisioni Europian po shqyrton mënyrat për të kufizuar aksesin për të rinjtë nën 16 vjeç, duke u fokusuar aktualisht në rishikimin e disa direktivave. Në kuadrin e BE-së, një direktivë përcakton objektiva që shtetet anëtare duhet t’i arrijnë, ndërsa secilit vend i lihet të miratojë ligje kombëtare për zbatimin e tyre.
