Nuk është një diagnozë psikiatrike, por një mënyrë klinike për të lexuar disa sjellje të liderëve politikë që sot shqetësojnë opinionin publik ndërkombëtar, përfshirë presidentin amerikan Donald Trump.
Bëhet fjalë për solipsizmin, një koncept pak i njohur për publikun e gjerë, por gjerësisht i debatuar në qarqet shkencore, i cili shpesh përmendet krahas hipotezës së çrregullimit narcisist të personalitetit. Sipas ekspertëve, solipsisti është një individ që e sheh veten si pikën e vetme të referimit, duke mos arritur të njohë ekzistencën e të tjerëve si subjekte autonome.
“Ndryshe nga narcisi, solipsisti nuk përpiqet as të joshë apo të kënaqë të tjerët: për të, bota e jashtme humbet çdo konsistencë”, shpjegoi Claudio Mencacci, bashkëpresident i Shoqatës Italiane të Neuropsikofarmakologjisë, gjatë Kongresit të XXVII të shoqatës.
Mencacci theksoi se në psikiatri nuk është e mundur të vendoset një diagnozë pa një vlerësim të drejtpërdrejtë të personit. Megjithatë, sipas tij, është legjitime të flitet për modele sjelljeje kur ato janë tashmë objekt i një debati të gjerë shkencor ndërkombëtar.
Modeli sjellor i solipsizmit – që nuk konsiderohet patologjik – ndihmon në interpretimin e tipareve si mosrespektimi i rregullave, përçmimi i normave shoqërore, prirja për gënjeshtra, irritueshmëria, mungesa e empatisë dhe e ndjenjës së fajit. Këto karakteristika, sipas ekspertëve, marrin një peshë shumë më të madhe kur shfaqen tek individë që ushtrojnë pushtet të pakufizuar.
Një tjetër element shqetësues është mungesa e kontrollit të impulseve dhe çlirimi i frenave sjellore. Sipas Mencacci-t, disa studiues amerikanë dhe britanikë kanë sugjeruar se mungesa e filtrave në sjellje mund të lidhet me një mosfunksionim të lobeve frontale të trurit. Në moshë të avancuar, këto shenja ndonjëherë shoqërohen edhe me hipoteza për një deficit njohës me origjinë organike, megjithëse bëhet fjalë për supozime teorike.
Sipas ekspertit italian, tema nuk ka të bëjë me sensacionalizëm mediatik, por me shëndetin kolektiv. “Tipare që në jetën private mund të duken thjesht personale, kthehen në problem serioz kur ndikojnë në vendime me pasoja globale. Historia tregon se vlerësimet psikiatrike për liderët e mëdhenj shpesh bëhen vetëm pas ngjarjeve dramatike. Prandaj, është e rëndësishme të dimë të lexojmë sinjalet që sot, pa banalizime”, përfundoi Mencacci.
