Partia Konservatore e qendrës së djathtë në Britani, e cila aktualisht mban rolin e opozitës zyrtare, ka hyrë në një fazë të re politike, të karakterizuar nga retorika dhe premtime të forta kundër emigracionit. E ndodhur nën ndikimin dhe presionin e partisë Reforma të Nigel Farage, e cila pozicionohet edhe më në të djathtë të spektrit politik, partia konservatore duket se po përpiqet të rifitojë terren përmes politikave të ashpra ndaj emigrantëve.
Në konferencën e tyre vjetore të mbajtur në Manchester, konservatorët kanë bërë publike një sërë premtimesh që synojnë të bindin elektoratin se, nëse do të rikthehen në pushtet pas katër vitesh — një skenar që shumica e analistëve e konsiderojnë shumë pak të mundshëm — do të ndërmarrin masa drastike për të luftuar emigracionin ilegal dhe për të reduktuar ndjeshëm numrin e të huajve në vend.
Sipas planit të tyre, konservatorët kanë deklaruar se do të deportojnë rreth 750 mijë emigrantë ilegalë brenda një periudhe dhjetëvjeçare dhe se do të shpenzojnë 1.6 miliardë stërlina në vit për forcimin e Forcës Kufitare.
Një nga pikat më të debatuara të këtij programi është ndalimi i përhershëm i të gjithë atyre që hyjnë pa leje në Britani për të kërkuar azil, duke ua mohuar të drejtën për të bërë kërkesa të reja. Për më tepër, konservatorët kanë njoftuar se vendimet për apelimet e azilkërkuesve të refuzuar nuk do të merren më nga Gjykatat e Apelit, por nga vetë zyrtarët e Home Office, një propozim që ka ngjallur shqetësime për shkelje të parimeve të drejtësisë.
Një tjetër element që ka tërhequr vëmendje është zotimi i partisë për ta nxjerrë Britaninë nga juridiksioni i Gjykatës Evropiane të të Drejtave të Njeriut (ECHR), për herë të parë pas 75 vitesh. Aktualisht, jashtë juridiksionit të kësaj gjykate ndodhen vetëm Rusia dhe Bjellorusia, duke e bërë këtë propozim një hap të pazakontë për një demokraci perëndimore si Britania.
Planet e konservatorëve janë modeluar në pjesën më të madhe sipas politikave të emigracionit të presidentit amerikan Donald Trump, dhe shumë analistë vërejnë se këto premtime janë formuluar në një vetëdije të plotë për mungesën e mundësisë reale për t’u rikthyer në pushtet, sidomos nën drejtimin aktual të Kim Badenoch, e cila konsiderohet një figurë e ashpër, por me mbështetje të kufizuar popullore.
Në një kohë kur partia Reforma e Nigel Farage po fiton terren në sondazhe dhe po tërheq votues të zhgënjyer të djathtë, konservatorët ndodhen nën presion të madh për të ruajtur statusin e tyre si forca e dytë më e madhe politike në vend dhe si opozita kryesore ndaj laburistëve në pushtet.
Nëse kjo nuk arrihet, ekziston rreziku real që Partia Konservatore, dikur një nga më të vjetrat dhe më të suksesshmet në botë, të humbasë rolin e saj historik në politikën britanike.
Në këtë kontekst, premtimet e reja anti-emigracion të konservatorëve, të cilat tingëllojnë më shumë si një përpjekje për të ndalur humbjen e mbështetjes ndaj Farage, po vlerësohen gjerësisht si të ekzagjeruara, jorealiste dhe në thelb dëshpëruese për një parti që ka qeverisur vendin për më shumë se 15 vjet gjatë dekadave të fundit.
