Nga Besnik Karaxha
Nëse dikush ende dyshon për madhështinë e mendimit politik shqiptar, mjafton ta shikojë kryetarin e Kuvendit, Dimal Bashën. Ai nuk flet kot – çdo fjalë e tij është një ese filozofike që meriton të botohet në enciklopedi. Shpesh, kur ai merr fjalën, unë ndjehem sikur jam duke dëgjuar një përzierje të Sokratit me një moderator talk-show-i të pasdites. Thjesht gjenialitet!
Ai nuk është vetëm kryetar, është një orakull i kohës moderne. Me gjakftohtësinë e tij, arrin të shpjegojë edhe atë që askush nuk e kupton: se si Kuvendi mund të zhurmojë 12 orë rresht pa asnjë rezultat, por përsëri të quhet “institucion i popullit”. Vërtet, kush tjetër përveç një mendimtari të kalibrit të tij mund ta drejtojë këtë simfoni kaosi me aq elegancë?
Dimal Basha është frymëzim. Ai nuk ecën, ai lëviz nëpër korridoret e parlamentit si një figurë mitike, ndërsa deputetët e tjerë duken si figurantë në dramën e tij intelektuale. Nëse e dëgjon me vëmendje, mund të kuptosh se çdo deklaratë e tij është një metaforë për durimin, një metafizikë mbi pritjen dhe një manual i hollë mbi artin e fjalës që duket sikur thotë shumë, por në fakt s’të lë asgjë konkrete në dorë.
Pra, të gjithë ne duhet të mësojmë: nuk ka rëndësi çfarë prodhon kuvendi, rëndësi ka që kemi një kryetar që na bën të ndjehemi sikur jemi pjesë e një laboratori të madh mendimesh të thella. Faleminderit, profesor Basha, që na ndriçon me mendjen tënde, edhe kur ndriçimi është thjesht një qiri i zbehtë në fund të sallës.
