Dhimitër Pasko shkruan se banka u krijua “pa asnjë përgatitje serioze” me marrëveshjen e datës 15.3.1925 midis shtetit shqiptar (përfaqësuar nga Mufit Libohova) dhe grupit financiar italian (me përfaqësues Amadeo Gambinin), me këto të drejta:
-Kryerjen e veprimit financiar.
-Ekskluzivitetin e nxjerrjes së kartëmonedhës dhe monedhës.
-Marrja e depozitës së fondeve të shtetit.
Banka u krijua fillimisht në Romë. Marrëveshja u shtyp së pari më 18.4.1925, së dyti më 12.7.1925 në “Fletorja Zyrtare” dhe së treti po këtu më 31.7.1925.
Kapitali fillestar u caktua 12.5 milion franga ari, 49% për shtetasit shqiptarë dhe 51% për ata italianë. Nga pala shqiptare u caktuan:
-Ajet Libohova, përfaqësues i qeverisë arabe në Romë dhe komisar i shtetit shqiptar pranë Bankës Kombëtare, me 40.000 aksione.
-Eqrem Vlora, me 58.000 aksione.
-Neshet Vlora, me 52.000 aksione.
Në tabelën e aksionerëve shihet edhe përfaqësuesi i qeverisë Tefë Curani (ish ministër i Financave) me 15.380 aksione.
Për veprimet e M.Libohovës u ngrit një komision hetimor parlamentar i përbërë nga: Rauf Fico (kryetar), Kristo Floqi, Fiqri Rusi (sekretarë), Maliq Bushati, Ndrekë Kiçi, Kasem Radovicka dhe Vasil Bamiha (anëtarë).
Dhimitër Pasko në studimin e tij të vitit 1932 “Tri problema në lidhje me Bankën Kombëtare" (botuar në Kostancë), nxjerr përfundimet se krijimi i bankës u bë me nxitim të madh pa e studiuar çështjen, pjesëmarrja e shtetasve shqiptarë nuk qe ajo që pritej dhe u përdorën mjete jo të duhura për formimin e saj.
Marrë nga muri i Kastriot Dervishit
