Nga Yaakov Katz
Shtëpi nën rrethim. Uji dhe energjia elektrike ndërpriten. Familje me fëmijë kanë frikë të dalin nga shtëpitë, sepse druhen se nëse dalin jashtë mund të rrihen, sulmohen ose edhe më keq. Makinave u vihet flaka. Shtëpitë goditen me koktejle molotovi. Fermerët që mbledhin ullinj ose kullosin delet sulmohen. Njerëz të pafajshëm që udhëtojnë nëpër rrugë sulmohen me gurë që hidhen mbi automjetet e tyre.
Po forcat përgjegjëse për zbatimin e ligjit? Shumë shpesh, ushtria dhe policia mbërrijnë, shikojnë përreth, përpiqen të ndajnë palët nëse ka filluar ndonjë përplasje dhe më pas largohen.
Në Izrael, kemi hpikur një term të përshtatshëm për gjithë këtë: “krim nacionalist”. Është një shprehje mrekullisht e paqartë dhe e “pastruar”. Tingëllon mjaft serioze për të treguar se ka ndodhur diçka e keqe, por mjaft e sterilizuar për të shmangur të thënit se çfarë ka ndodhur në të vërtetë. Me fjalë të tjera, është një krim dhe, në njëfarë mënyre, ka diçka nacionaliste në të.
Por ekziston një fjalë tjetër, më e thjeshtë, për atë që po ndodh në disa pjesë të Bregut Perëndimor dhe nuk duhet të kemi frikë ta përdorim. Përkundrazi, kemi detyrimin ta përdorim. Ajo është “terrorizëm”.
Kjo nuk duhet të jetë dhe aq e ngatërruar. Për një moment, imagjinoni sikur historia të përmbyset. Imagjinoni palestinezë që rrethojnë një komunitet izraelit në Jude dhe Samari dhe i pengojnë familjet të largohen nga shtëpitë e tyre. Imagjinoni ata duke e ndërprerë energjinë elektrike dhe ujin, duke gjuajtur me gurë makinat izraelite, duke sulmuar fermerët në fushat e tyre ose duke hedhur koktejle molotovi mbi shtëpitë hebraike. A do të hezitonte dikush në Izrael për një sekondë t’i quante terroristë? Sigurisht që jo.
Do të kishte lajme urgjente në ekranet televizive. Vetë incidenti do të përfundonte brenda pak minutash, pasi i gjithë vendi do të mbushej me forca speciale. Do të pasonin arrestimet. Do të na thuhej, me të drejtë, se terrorizmi nuk mund të tolerohet dhe se përgjegjësit duhet të gjuhen dhe të dalin para drejtësisë. Atëherë, pse kur hebrenjtë bëjnë të njëjtën gjë ndaj palestinezëve, papritur kemi vështirësi me fjalorin?
Terrorizmi nuk përcaktohet nga feja ose kombësia e personit që e kryen atë. Ai përcaktohet nga akti. Kur dhuna drejtohet qëllimisht kundër civilëve për të arritur një qëllim ideologjik ose nacionalist, siç është rasti i Bregut Perëndimor, duhet të ta quajmë atë me emrin që ka.
Kjo nuk do të thotë se kolonët janë terroristë dhe pikërisht për këtë arsye nuk më pëlqen termi që përdoret shpesh, “dhuna e kolonëve”, sepse krijon përshtypjen se të gjithë banorët e komuniteteve në Jude dhe Samari janë në njëfarë mënyre fajtorë. Nuk janë. Njerëzit që kryejnë akte dhune janë një pakicë e vogël ekstreme e shoqërisë izraelite, ndërsa shumica dërrmuese e qindar-mijëra izraelitëve që jetojnë në Jude dhe Samari nuk duan të kenë asnjë lidhje me këtë dhunë dhe e kundërshtojnë atë.
Por disa nga kjo pakicë janë terroristë dhe nuk duhet të kemi turp ta pranojmë këtë. Sepse për sa kohë Izraeli refuzon ta identifikojë problemin, nuk do të jetë kurrë në gjendje ta luftojë seriozisht atë. Nëse nuk mund të themi se çfarë është diçka, si mund të zhvillojmë mjetet, politikat dhe vendosmërinë e nevojshme për ta ndaluar?
Ajo që ka ndodhur gjatë javës e gjysmë të fundit në fshatin palestinez Qusra e demonstron në mënyrë të përsosur problemin. Historia mund të mos kishte tërhequr kurrë vëmendje ndërkombëtare nëse njëra prej shtëpive nuk do t’i përkiste një palestinezo-amerikani nga Ohio. Loui Ridi u kthye nga Shtetet e Bashkuara për të mbrojtur shtëpinë e familjes së tij dhe ngriti një flamur të madh amerikan mbi të, ndoshta duke shpresuar se një flamur amerikan do të siguronte mbrojtjen që autoritetet izraelite të zbatimit të ligjit nuk kishin arritur ta siguronin.
Kjo ndihmoi që Qusra të bëhej një ngjarje ndërkombëtare. Gjithashtu shkaktoi një reagim të jashtëzakonshëm nga ambasadori amerikan Majk Hakëbi, i cili i quajti izraelitët përgjegjës për rrethimin ashtu siç zyrtarët izraelitë duket se nuk janë në gjendje t’i quajnë: terroristë.
Mendoni për një moment për Hakëbin. Ai nuk është diplomat për të cilin ka dyshime se është armiqësor ndaj Izraelit ose ndaj lëvizjes për ngulimet e kolonive hebreje. Përkundrazi. Hakëbi ka qenë për dekada një nga mbështetësit më të zëshëm amerikanë të Izraelit. Ai ka folur vazhdimisht për lidhjen hebraike me Judenë dhe Samarinë si një lidhje biblike, historike dhe të dhënë nga Zoti.
Nëse Hakëbi po sheh atë që izraelitët po u bëjnë palestinezëve në Jude dhe Samari dhe e quan atë terrorizëm, Izraeli duhet t’i kushtojë vëmendje. Në vend të kësaj, ka heshtje. Asnjë dënim nga kryeministri dhe asnjë politikan që del para kamerave dhe deklaron se kushdo që terrorizon civilët palestinezë do të arrestohet dhe do të ndiqet penalisht.
Izraelitët priren ta nënvlerësojnë mënyrën se si histori të tilla si ajo e Qusrës shihen jashtë vendit. Po, autorët janë të paktë dhe po, shumica dërrmuese e izraelitëve nuk do të silleshin kurrë në këtë mënyrë dhe nuk e mbështesin atë.
Por ky argument ka një kufi. Sepse kur dhuna vazhdon; kur nuk bëhen arrestime dhe nuk ngrihen akuza; dhe më pas autorët kthehen përsëri e përsëri, pa u ndëshkuar dhe pa pasoja, dallimi midis një fenomeni periferik dhe diçkaje që tolerohet apo edhe miratohet nga shteti fillon të zbehet.
Take, for example, Defense Minister Israel Katz. When he became defense minister, he ordered the IDF to stop using administrative detention against Jewish extremists in Judea and Samaria. Administrative detention is a harsh and problematic measure, and while no democracy should use it indiscriminately, it is an effective tool that continues to be used regularly against Palestinians. Katz simply decided that it should no longer be used against Jews. The message is unmistakable: the identity of the perpetrator determines how the act is defined.
Now, as violence escalates and pressure from Washington mounts, Katz’s response is that the police should take responsibility for enforcing the law against Israeli civilians in the West Bank. In other words, this is not his problem. But it is the defense minister’s problem. It is also the national security minister’s problem and the prime minister’s problem. Ultimately, it is the problem of all of Israel.
Again, this is a minority and the perpetrators are extremes of Israeli society. But here too there is a problem with using this as a defense: if you don't confront a violent minority, arrest them, and prosecute them, eventually the world, with some justification, concludes that the majority, or at least the government that represents them, is willing to tolerate what this minority is doing.
Israel is now facing an increasingly difficult battle for its legitimacy and standing in the world. Israelis are facing growing hostility and protests abroad, while European governments are once again considering imposing sanctions on the state. Israel's friends are finding it increasingly difficult to defend the country.
It is convenient, as many people do, to dismiss all of this as anti-Semitism, anti-Zionism, or the latest manifestation of the world's double standard toward Israel. And sometimes that is exactly what it is. But this argument can only hold weight when Israel can look its friends in the eye and say that it is doing everything possible to uphold its laws and values.
Right now, when it comes to Jewish terrorism in the West Bank, he can't say that. If Israel wants the world to believe that this violence is not state-sanctioned, there is a very simple way to prove it. Stop it!
The author is a co-founder of the MEAD Forum, a senior fellow at the Jewish People Policy Institute, and a former editor-in-chief of The Jerusalem Post. His most recent book, co-written with Amir Bohbot, “While Israel Slept,” is a bestseller in the United States.
