Në dosjen e SPAK për ish-drejtuesen e AKSHI-t mund të lexosh çudira pafund. Madje duhet të jesh shumë i vëmendshëm për të ndarë të vërtetën nga legjendat urbane, sepse në këtë histori ato konkurrojnë denjësisht njëra-tjetrën. Por mes gjithë përgjimeve, kodeve, bisedave dhe justifikimeve, është një fjali që të mbetet në mendje më gjatë se të tjerat.
“Ke hyrë në një pishinë me peshkaqenë”, i thotë Mirlinda Karçanaj një tjetër zonje, Migena Shroder, kur flitet për tenderat e AKSHI-t.
Krahasim pak i nxituar. Peshkaqenët nuk mbahen në pishinë. Ata nuk menaxhohen, nuk zbukurohen me grim televiziv dhe as nuk disiplinohen me regji prime time. Dhe ndoshta ky ishte problemi më i madh i Mirlinda Karçanajt: nuk arriti t’i menaxhonte siç duhet peshkaqenët e saj.
Sot ajo kishte një mundësi shumë më reale sesa studiot e kuruara me drita, filtrat emocionalë dhe pyetjet e lexuara me kujdes. Doli nga SPAK-u, përballë gazetarëve, përballë kamerave, përballë njerëzve që pak ditë më parë i quajti, në intervistën me Grida Dumën, ata që “i kishin shkatërruar imazhin” dhe “e kishin goditur me gurë”.
Por sot nuk foli.
Asnjë përgjigje. Asnjë sqarim. Asnjë revoltë. Vetëm heshtje dhe largim i shpejtë.
George Orwell shkruante se gazetaria është të publikosh atë që dikush nuk do të publikohet; gjithçka tjetër është marrëdhënie publike. Dhe pikërisht aty qëndron dallimi mes konferencës së improvizuar emocionale në studio dhe përballjes reale me pyetjet.
Në televizor mund të qash, të ankohesh, të lexosh përgjigje të shkruara me kujdes dhe të mbështillesh me muzikë viktimizimi. Jashtë derës së SPAK-ut nuk ka skenar. Ka vetëm pyetje.
Me një imazh të kuruar deri në detaj, “kujdestarja e peshkaqenëve” u rikthye sërish në rolin e viktimës. Këtë herë pa ndihmën e Grida Dumës dhe pa parukerinë gjigande të gatshme të të krehë, të të grimojë dhe të ndërtojë një dekor aq artificial, sa edhe shqiptari më i palexuar e kupton se pisllëku që është brenda nuk mbulohet dot me asnjë truk estetik.
Sot Mirlinda Karçanaj e pati mundësinë t’u përgjigjej atyre që sipas saj e kishin “goditur me gurë”. Por preferoi të largohej pa folur.
Sepse në atë pishinën me peshkaqenë ku ajo është mësuar të notojë, nuk ka pyetje të vërteta dhe as përgjigje të vërteta. Ka vetëm heshtje, pazare, hajdutllëk dhe një maskarallëk të lodhur dylekësh.
