Në kryeqytet, Emmanuel Grégoire u zgjodh kryetar i ri i bashkisë së Parisit, duke pasuar Anne Hidalgo, e cila nuk kandidoi për një mandat të tretë. Fitorja e tij konfirmon Parisin si një bastion të fortë të së majtës.
Rezultatet treguan gjithashtu një prirje të qartë, në qytetet ku socialistët shmangën bashkëpunimin me partinë e ekstremit të majtë La France Insoumise (LFI), ata siguruan fitore më të lehta. Ndërsa në disa zona ku u krijuan aleanca me LFI-në, rezultatet ishin zhgënjyese.
Përjashtim bëri Lioni, ku kryebashkiaku ekolog Grégory Doucet fitoi pavarësisht bashkëpunimit me LFI-në, në një garë ku kundërshtari i djathtë zhvilloi një fushatë të dobët.
Nga ana tjetër, e djathta ekstreme dhe e majta ekstreme shënuan disa fitore të izoluara. Aleatët e Marine Le Pen fituan në Nicë, ndërsa LFI siguroi fitore në Roubaix dhe Saint-Denis. Megjithatë, Rassemblement National (RN) dështoi të arrinte objektivat në qytete të mëdha si Marseja dhe Tuloni.
Zhvillime të rëndësishme pati edhe në qendër: partia e Emmanuel Macron, “Rilindja”, arriti një fitore morale në Bordeaux, ndërsa ish-kryeministri Édouard Philippe fitoi në Le Havre, duke forcuar pozitat e tij si një kandidat i mundshëm për presidencën në vitin 2027.
Fushata u shoqërua me tensione, përfshirë polemika rreth figurave të LFI-së dhe deklaratave të liderit të saj Jean-Luc Mélenchon, që ndikuan në vendimet e disa partive për të shmangur aleancat.
Në tërësi, zgjedhjet konfirmuan një ndarje të qartë elektorale, e majta ekstreme po forcohet në periferitë urbane, ndërsa e djathta ekstreme në zonat provinciale. Megjithatë, partitë tradicionale mbeten dominuese në qytetet kryesore, duke ruajtur avantazhin për garat kombëtare.
