Ora 4:30 e mëngjesit. Në Napoli bie telefoni që prindërit e një fëmije nga Nola e kishin pritur me ankth dhe shpresë: ka një zemër të disponueshme. Dy mjekë nisen menjëherë nga Capodichino drejt veriut. Është 23 dhjetor. Një ditë para pragut të Krishtlindjes. Për familjen, është mrekullia e shumëpritur.
Në Bolzano, procedura e marrjes së organit shkon sipas rregullave. Zemra vendoset në qese sterile, futet në kovën e transportit me akull. Por akulli i sjellë nga Napoli nuk mjafton. Kërkohet të shtohet. Në atë moment, ndodh gabimi që askush nuk e kupton. Në vend të akullit me ujë, përdoret akull i thatë – një substancë që e ul temperaturën në nivele ekstreme. Zemra duhet të ruhet rreth 4 gradë. Akulli i thatë e çon temperaturën shumë më poshtë.
Askush nuk e sheh ende katastrofën që po formohet në heshtje.
⸻
Ora 14:30. Salla e operacionit në Monaldi është gati. Fëmija është në tavolinë. Ekipi pret organin. Nga Bolzano konfirmohet se “gjithçka është në rregull”. Kontejneri mbërrin. Mjekët kërkojnë një konfirmim për të nisur fazën vendimtare. Në sallë dëgjohet një “po”. Ose të paktën kështu perceptohet.
Heqja e zemrës së sëmurë fillon. Është momenti pa kthim.
Kur hapet kontejneri, secchiello nuk del. Është i ngurtësuar brenda një blloku akulli. Zemra është ngrirë. Duhet kohë për ta liruar. Koha që në një transplant është jetë. Kur më në fund organi del, dyshimi është i tmerrshëm: dëmtim nga ngrirja.
Por alternativa nuk ekziston më. Fëmija tashmë është pa zemrën e tij. Mjekët vendosin të vazhdojnë.
Zemra e re nuk rreh.
Tre orë përpjekjesh. Pastaj aktivizohet ECMO për ta mbajtur trupin gjallë artificialisht. Një kërkesë urgjente për një organ tjetër dërgohet menjëherë. Në sallë, tensioni është i padurueshëm.
⸻
Kur lajmi del, Italia tronditet. Auditimi i brendshëm flet për një “deficit komunikativ dhe procedural”. Por për publikun, fjalët burokratike nuk mjaftojnë. Media rikonstrukton minutë pas minute zinxhirin e gabimeve: zgjedhja e një kontejneri të vjetër, mungesa e trajnimit për pajisjet moderne që spitali i kishte në dispozicion, përdorimi i akullit të gabuar, një konfirmim verbal i paqartë që çoi në heqjen e zemrës së fëmijës përpara se të verifikohej organi i ri.
Prindërit reagojnë me dhimbje dhe zemërim. “Nuk është një komplikacion i paparashikueshëm,” thonë përmes avokatëve. “Është një gabim njerëzor.” Nëna përpiqet të qëndrojë e fortë, por në intervista përsërit një fjali që prek opinionin publik: se djali i saj nuk duhej të bëhej viktimë e një zinxhiri neglizhencash.
Debati shpërthen: si është e mundur që në një qendër reference për transplante të ndodhë një gabim i tillë elementar? Pse nuk u verifikua fizikisht organi përpara kardiektomisë? Si mund të mbështetet një procedurë e tillë jetike mbi një “po” të paidentifikuar?
⸻
Dhe ndërsa Italia diskuton, mbetet një realitet i ashpër: transplantet e zemrës nuk programohen sipas dëshirës. Organet janë të rralla, përputhja biologjike është strikte, koha e ruajtjes është e kufizuar në pak orë. Edhe në urgjencë, duhet të ekzistojë një zemër kompatibile në sistemin kombëtar. Nuk ka magazinë, nuk ka rezervë.
Në fund, historia e 23 dhjetorit nuk është thjesht një kronikë mjekësore. Është historia e një shprese që u ngrirë në një kontejner transporti. E një “po”-je që askush nuk e pranoi ta kishte thënë. Dhe e një familjeje që pret, mes makinave që mbajnë gjallë trupin e fëmijës së tyre, një mrekulli tjetër.
