Shqipëria fitoi 1 me 0 ndaj Serbisë dhe festa shpërtheu nga Tirana në New York, nga Shkodra në Londër. U përqafuam nëpër rrugë, brohoritëm në dritare, u ndjemë një komb i vetëm — më në fund, një arsye për t’u gëzuar pa hije politike. Dhe do të zgjasë kjo eufori për ditë të tëra: do ngremë në qiell Rei Manajn, do i kthejmë në heronj djemtë tanë kuqezi, do dëgjojmë Armando Dukën dhe politikanët që sot do pozojnë si tifozë të zjarrtë.
Por pas çdo ndeshjeje të madhe, rikthehet e njëjta pyetje që askush nuk e guxon ta bëjë në mes të festës: sa fusha futbolli ka në Shqipëri? Sa investime ka për fëmijët që ëndërrojnë të jenë si Rei Manaj? Sa trajnerë, kushte, apo akademi serioze ekzistojnë për talentet e reja?
E vërteta është e hidhur: kampionati shqiptar është shndërruar në një cirk qesharak, pa sponsorë, pa besueshmëri, pa tifozë. Dhe teksa politikanët e sotëm rrinë në tribunë me shallin kuqezi, po këta janë ata që s’kanë ndërtuar dot as një fushë futbolli të denjë për fëmijët e vendit të tyre.
Ndaj, kur të shuhet festa, kur t’i heqim flamujt nga makinat dhe rrjetet, të kujtojmë se skuadra që na bën të krenohemi është ndërtuar jashtë vendit, nga djem që Shqipërinë e kanë në zemër, por jo në infrastrukturë. Ne gëzojmë, por harrojmë të ndërtojmë që gëzimi të mos jetë kaq i rrallë.
