Nga Neli Demi
Ai nuk është hero. Ai është i pambrojtur.
Në këtë foto nuk shohim vetëm një zjarr.
Shohim një njeri që po hyn në të.
Një zjarrfikës.
Pa maskë.
Pa veshje mbrojtëse.
Pa doreza.
Dhe në vend që të na tronditë kjo pamje, ne kemi një refleks të rrezikshëm: e quajmë hero.
Por problemi nuk është që ai është hero.
Problemi është që ai detyrohet të jetë hero.
Sepse në një shtet normal, heroizmi nuk është pjesë e përshkrimit të punës.
Siguria është.
Në një shtet normal:
– zjarrfikësi nuk hyn në flakë me rrobat e përditshme
– nuk rrezikon jetën sepse mungojnë pajisjet bazike
– nuk mbështetet tek guximi për të kompensuar dështimin e sistemit
Këtu ndodh e kundërta.
Këtu, sa herë që sistemi dështon,
ne prodhojmë një hero për ta mbuluar atë dështim.
Dhe pastaj e duartrokasim.
E shpërndajmë.
E lavdërojmë.
E përdorim si provë të “forcës” sonë.
Por në të vërtetë, është prova e dobësisë sonë si shoqëri.
Sepse një vend që i kërkon zjarrfikësit të hyjë në flakë pa mbrojtje,
nuk është një vend me njerëz të fortë.
Është një vend me institucione të dobëta.
Dhe më e rënda:
është një vend që është mësuar me këtë padrejtësi.
Problemi nuk është ky zjarr.
Problemi është që kjo pamje nuk na duket më e papranueshme.
