Më 24 prill 1967, Flamur Vrioni nga Berati u ul dhe shkroi një letër drejtuar Enver Hoxhës. Ishte 50 vjeç, banues në lagjen “Çlirimi”, dhe ndodhej përballë një vendimi që i ndryshonte jetën: shpërngulja nga qyteti i tij i lindjes drejt një fshati ku do të duhej të punonte në kooperativë bujqësore.
Në letrën e tij, Flamuri tregon historinë e familjes dhe arsyet pse kërkonte të mbetej në Berat. Ai shpjegon se vinte nga një familje qytetare e shtresës së mesme. I ati, Neshati, kishte pasur tokë, por kjo pasuri nuk ishte trashëguar tek ai. Përkundrazi, në vitin 1943, Neshati u ekzekutua nga Balli Kombëtar, ndërsa Flamuri vetë u internua në Opar të Korçës.
Gjatë Luftës Nacionalçlirimtare, siç shkruan, kishte mbajtur “qëndrim të mirë politik” dhe nuk ishte përfshirë në asnjë organizatë. Megjithatë, pas çlirimit u arrestua edhe nga organet e pushtetit të ri, por u shpall i pafajshëm. Për vite më pas, ai këmbëngul se kishte vazhduar të jetonte si qytetar korrekt, gjë që mund ta vërtetonte çdo organizatë e lagjes.
Në gusht 1966, kur disa fshatarë kishin braktisur kooperativat dhe ishin vendosur në Berat, edhe atij iu komunikua se duhej të largohej. Vendimi e dërgonte në fshatin Arrëz, ku dikur i ati kishte pasur tokë. Por Flamuri i shkruan Hoxhës se nuk ishte marrë kurrë me bujqësi, nuk dinte punë të tilla dhe, mbi të gjitha, ishte i paaftë për punë të rënda fizike. Për këtë sillte si provë raportin mjekësor dhe faktin që në vitin 1950 ishte liruar nga shërbimi i detyrueshëm ushtarak.
Letra e tij është një rrëfim i gjatë dhe i përulur, ku çdo fjali përpiqet të mbrojë të drejtën e tij për të jetuar në truallin ku kishin jetuar gjyshërit e stërgjyshërit. Ai e paraqet veten jo si kundërshtar, por si qytetar i devotshëm që kërkon mirëkuptim: të mos e shkëpusin nga lagjja dhe shtëpia ku kishte lindur dhe rritur familjen.
Ky apel personal i Flamur Vrionit është një copëz e gjallë e realitetit të asaj kohe, ku njerëzit shpesh i drejtoheshin vetë udhëheqësit suprem për të shpëtuar nga vendime që vendosnin fatin e tyre. Dhe mes rreshtave të letrës së tij dëgjohet qartë një thirrje e thjeshtë:
“Mos më nxirrni nga Berati.”
