Në vitin 1986, nga internimi në Kurbnesh të Mirditës, Spiro Rusha — gjyshi nga nëna i violinistit të njohur shqiptar Tedi Papavrami dhe një ish-funksionar i lartë shtetëror para se të binte në goditjen e regjimit — i shkroi një letër kryeministrit të kohës, Adil Çarçani. Nuk ishte një letër politike dhe as një ankesë për fatin e tij. Ishte një lutje për jetën e motrës së tij, Efigjeni Rushës.
Ajo ishte rëndë e sëmurë dhe gjendja e saj po përkeqësohej çdo ditë në internimin e Kurbneshit, një vend ku mungonin edhe kushtet më minimale mjekësore. Në letrën e shkruar me dorë, Rusha i shpjegon kryeministrit se familja e tij ishte transferuar me vendim zyrtar nga Tirana në internim dhe përmend dokumentet që vërtetonin këtë vendim, por arsyeja e vërtetë e letrës ishte gjendja e motrës së tij.
Sipas tij, Efigjeni kishte kaluar kriza të rënda shëndetësore dhe ishte vizituar nga mjekë që kishin rekomanduar trajtim dhe ekzaminime të specializuara në Tiranë. Në Kurbnesh nuk kishte as mjetet dhe as specialistët për ta trajtuar sëmundjen e saj. Rusha i kërkon drejtpërdrejt kryeministrit ndërhyrjen për të lejuar që ajo të dërgohej për mjekim në kryeqytet, duke theksuar se gjendja e saj ishte tepër e rëndë dhe se çdo vonesë mund të kishte pasoja të pakthyeshme.
Në fund të letrës, ai i drejtohet Çarçanit me një apel të thjeshtë njerëzor: të ndërhyjë për të shpëtuar jetën e motrës së tij.
Por ndërhyrja nuk erdhi.
Pavarësisht letrave të dërguara nga internimi, Efigjeni Rusha nuk u lejua të largohej nga Kurbneshi për t’u trajtuar në Tiranë. Ajo ndërroi jetë në internim, larg spitaleve dhe mjekëve specialistë që mund të kishin tentuar ta shpëtonin.
Letra e Spiro Rushës mbetet sot një dëshmi e dhimbshme e një kohe kur edhe një kërkesë për trajtim mjekësor mund të përplasej me murin e një sistemi që nuk njihte mëshirë.
