Nga Desada Metaj
Më në fund gjykatësi Balliu e nxorri arsyetimin e shkruar të vendimit të tij skandaloz – kështu reagoi sot kryeministri Edi Rama për çështjen e godinës ku ushtron aktivitet Agjencia Shtetërore e Kadastrës. Sipas Ramës, gjykata ka marrë në mbrojtje një pallat të ndërtuar pa leje dhe të konfiskuar nga shteti, duke e lënë institucionin e rëndësishëm në mëshirë të një objekti të vjetër e të dëmtuar nga tërmeti. Kreu i qeverisë nuk kurseu as sulmet personale, duke e krahasuar vendimin me “një heroizëm absurd të prokurorëve dhe gjyqtarëve që punojnë në favor të ndërtuesve të paligjshëm” dhe duke thirrur “Zotin e madh” që organet e kontrollit të gjyqësorit të zgjohen nga gjumi i tyre i rrezikshëm.
Në dukje, është një tjetër reagim i zemëruar i një kryeministri që nuk gjen drejtësi në gjykata. Në fakt, është pasqyra më e qartë e një kulture politike që nuk e sheh drejtësinë si pushtet të pavarur, por si skenë të luftës ditore për pushtet. Rama e shpall sistemin gjyqësor të korruptuar dhe pengues të reformës vetëm kur një vendim nuk i shkon për shtat. E njëjta logjikë, por me ngjyra të tjera, përdoret nga Sali Berisha, i cili vetëm një ditë më parë sulmoi dy prokurorë të SPAK sepse preknin interesat e tij. Kur vendimi është i favorshëm, drejtësia është “e pavarur dhe e rilindur”. Kur nuk është, drejtësia është armik. Në këtë mënyrë, politika shqiptare nuk po tregon aspak pjekuri për të pranuar se gjykata nuk është tribunë partiake dhe prokuroria nuk është vegël elektorale.
Në vend që të mbështesin ndarjen e pushteteve, politikanët e parë të vendit, ish e aktualë, vazhdojnë të ushqejnë një kulturë ku drejtësia shihet si palë në betejën e tyre, jo si arbitër mbi ta. Dhe kur Rama i referohet Zotit për të “zgjuar gjykatësit nga gjumi”, duket më shumë si një predikues që i flet besimtarëve, jo si një kryeministër që respekton institucionet. Berisha, nga ana tjetër, shfaqet si gjykatës suprem i SPAK-ut, që vlerëson kush është prokuror i mirë dhe kush i keq sipas halleve të ditës.
Kjo është, në të vërtetë, fytyra më e qartë e politikës shqiptare: një politikë e papjekur, e paaftë për të kuptuar se drejtësia nuk është një orkestër që luan sipas dirigjentit të radhës. Derisa të vazhdojmë të shohim kryeministra e ish-kryeministra që shpallin heronj dhe tradhtarë në togë të zezë sipas interesit personal, Reforma në Drejtësi nuk do të shihet kurrë si një proces i besueshëm, por vetëm si një dekor i përshtatshëm për fjalime. Dhe ky është dënimi më i rëndë që politika i bën vetë drejtësisë: e shndërron në një shfaqje ku publiku e kupton se pushteti nuk kërkon ligj, por bindje. Dhe kur drejtësia bie në rolin e një skene politike, atëherë më kot pret dikush që ky vend të ketë ndonjëherë shtet të së drejtës.
