Granit Xhaka — kapiteni i Zvicrës që gjithmonë ka treguar se zemra i rreh shqip — u prit me fishkëllima mbrëmë në Prishtinë. Në një ndeshje ku Zvicra luante ndaj Kosovës, një pjesë e tifozëve kosovarë duket sikur prisnin që Xhaka… t’ua falte ndeshjen në tavolinë.
Ironi më të madhe vështirë se gjen.
Sepse në fakt bëhet fjalë për të njëjtin kapiten që, në përballjen mes Zvicrës dhe Serbisë, pas fitores veshi fanellën e Adem Jasharit, duke rrezikuar shumë. Të njëjtin që pas çdo goli nuk harron kurrë simbolin e flamurit, si shenjë e rrënjëve të tij.
Por mesa duket, për disa që rrinë shkallëve të stadiumit dhe masin patriotizmin me numrin e golave të Kombëtares, kjo nuk mjafton.
Graniti është i njëjti që na bën krenar edhe si lojtar i Arsenalit.
I njëjti që ka folur gjithmonë për shqiptarët me krenari, edhe kur Zvicra u bë vendi që i hapi dyert dhe i ushqeu ëndrrën.
Megjithatë dje, një njeri që ka nderuar kombin pa qenë kurrë i detyruar, u gjykua vetëm pse nuk “i la rrugë” Kosovës.
Sikur futbolli të ishte bamirësi.
Sikur një kapiten i Zvicrës të duhej të braktiste profesionalizmin vetëm që dikush në tribuna të ndihej i lumtur.
E kjo të dhemb.
Sepse mbrëmë nuk u fishkëllye thjesht Xhaka që luan për Zvicrën.
U fishkëllye simboli i shqiptarit që arrin majat, që punon fort, që mban rrënjët e veta me dinjitet.
Dhe turpi nuk është i tij.
Turpi është i atyre që harrojnë se respekti për dikë nuk matet me fanellën që vesh, por me vlerat që mbart — dhe me karakterin që ka treguar sa herë ka qenë koha për të folur me zemër.
