A kanë përgjegjësi instancat shtetërore për zhdukjen e verës kontrabandë që u gjet në vilën e Ergys Agasit?
Përgjigjja është e drejtpërdrejtë, pa ekuivoke dhe pa nevojë për alibi ligjore: po.
Përgjegjësia nis nga prokurori i çështjes, Bledar Vatnikaj. Pas inventarizimit të kryer nga punonjësit e Doganave, ai kishte detyrimin ligjor të firmoste urdhrin e sekuestrimit dhe të garantonte ruajtjen e provës materiale. Në vend të kësaj, shteti shqiptar zgjodhi modelin më primitiv të hetimit: shpalli në kërkim kushëririn e Ergys Agasit dhe u kthye në shtëpi për të fjetur, duke lënë pa asnjë pikë sigurie miliona euro mall të sekuestruar, në pronën e një prej personave më të kërkuar të shtetit shqiptar, me kamerat e sigurisë aktive dhe pa asnjë kontroll real.
Kjo nuk është më thjesht papërgjegjshmëri. Kjo është bashkëpunim faktik me krimin. Është momenti kur shteti nuk dështon, por zgjedh të mos ekzistojë.
Së dyti, Doganat. Institucioni që, sipas ligjit, duhet të ruajë mallin e sekuestruar me çdo mjet, edhe me ndihmën e Policisë së Shtetit. Nëse vera u zhduk, atëherë dikush e la të zhdukej. Drejtori Gent Gazheli ose duhet të dalë publikisht dhe të shpjegojë minutë pas minute se çfarë ndodhi natën kur vera disa milionëshe u avullua, ose duhet të japë dorëheqjen, t’i dorëzohet drejtësisë dhe të rrëfejë jo vetëm këtë histori, por ndoshta edhe disa të tjera që shkojnë përtej verës dhe përtej Agasit.
Sepse në këtë histori nuk kemi të bëjmë me një grabitje misterioze. Kemi të bëjmë me një zinxhir institucional që funksionon vetëm për të prodhuar alibi.
Instancat e shtetit shqiptar, përpara se të shpallin në kërkim Eno Agasin, duhet të mbajnë vetë përgjegjësi. Sepse është absurde të kërkosh dikë për kontrabandë, ndërkohë që kontrabanda zhduket nga duart e shtetit. Eno Agasi duhet të arrestohet për mall kontrabandë dhe për dyshime serioze për mall kontrabandë, por kjo nuk e shpëton shtetin nga faji i vet.
Zhdukja e verës nuk është një episod periferik. Është prova e shkërmoqjes së shtetit, e një sistemi ku përgjegjësia është gjithmonë “jetime”, ku provat zhduken më shpejt se urdhrat e sekuestrimit dhe ku institucionet veprojnë vetëm pasi dëmi është konsumuar.
