Para Gjykatës Kushtetuese, Erion Veliaj u paraqit jo thjesht për të mbrojtur veten, por, siç argumentoi ai, për të mbrojtur një standard kushtetues: atë të autonomisë vendore. Mbrojtja e tij nisi me një pretendim bazë: mungesa e tij fizike në Bashki nuk ishte zgjedhje personale, por një situatë e imponuar nga shteti — dhe, sipas tij, nëse ai nuk mund të ishte fizikisht në zyrë për arsye që nuk vareshin nga vullneti i tij, nuk mund të konsiderohej se kishte munguar në detyrë.
Në interpretimin e tij, ligji nuk e barazonte “mosparaqitjen fizike” me “mosushtrimin e funksionit”. Përkundrazi, ai solli si argument se kishte vazhduar të ushtronte detyrën me akte të nënshkruara, delegime dhe vendimmarrje të dokumentuara, duke treguar se Bashkia nuk kishte mbetur as pa duar, as pa firmë.
Veliaj solli edhe krahasimin me Tropojën: në një rast tjetër, një kryebashkiak i kufizuar për 11 muaj në banesë nuk ishte prekur nga qeveria. Ndaj ai e lexoi ndërhyrjen ndaj tij si diskriminuese dhe selektive — një “standard të dyfishtë” që, sipas tij, dukej më shumë si politikë sesa si drejtësi.
Ai theksoi se askush nuk kishte identifikuar një shkelje nga ana e tij, aq më pak një shkelje të rëndë. Sipas mbrojtjes së tij, nuk kishte veprim, nuk kishte mosveprim — thjesht një situatë ku një pjesë e shtetit e kishte mbajtur në kufizim lirie duke respektuar prezumimin e pafajësisë, ndërsa një pjesë tjetër e kishte penalizuar duke e shkarkuar. Dhe për ironi procedurale, pa i dhënë mundësinë të dëgjohej përpara marrjes së vendimit.
Mbrojtja u zgjerua deri te themeli ligjor: neni 62/c i ligjit për vetëqeverisjen vendore, sipas tij, nuk ishte në përputhje me Kushtetutën. Pra, çështja, sipas argumentit të tij, nuk ishte vetëm “Veliaj në detyrë apo jo”, por kush përcaktonte standardin e funksionimit të pushtetit vendor në Shqipëri.
Në këtë rrëfim juridiko-politik, mes neneve dhe parimeve, Veliaj la të kuptohej se nuk po mbronte vetëm një mandat, por idenë se shteti nuk mund të ishte njëherazi gardian lirie dhe armë shkarkimi.
Mesazhi i tij i nënkuptuar: nëse nuk më lejuat të isha në zyrë, mos më trajtoni sikur zgjodha të mos jem.
