Fatos Nano u nda nga jeta në moshën 73-vjeçare, pasi prej 8 tetorit ndodhej i shtruar në një spital privat në Tiranë në gjendje të rënduar shëndetësore. Lajmi i humbjes së tij mbyll një kapitull të rëndësishëm të politikës shqiptare të pas-komunizmit. I lindur në Tiranë në vitin 1952, Nano u shfaq në skenë në fund të viteve ’90 si një nga figurat kyçe të tranzicionit, fillimisht si Sekretar i Përgjithshëm i Këshillit të Ministrave, e më pas si kryeministër i qeverisë së parë pluraliste të vitit 1991.
Ai ishte themeluesi i Partisë Socialiste, të cilën e drejtoi për rreth 14 vjet, duke e udhëhequr drejt transformimit të saj nga ish-Partia e Punës në një forcë socialdemokrate të integruar në familjen europiane të së majtës.
Nano shërbeu tre herë si Kryeministër i Shqipërisë dhe pati një rol vendimtar në rikthimin e stabilitetit pas krizës së vitit 1997, si dhe në nxitjen e kursit të integrimit euro-atlantik. Megjithatë, karriera e tij nuk ishte pa polemika: ai u përball me akuza dhe burgim në fillim të viteve ’90, për të cilat u lirua dhe u konsiderua si rast politik i kohës. Figura e tij polare, e adhuruar dhe e kontestuar njëkohësisht, shënoi thellë jetën politike, duke u shndërruar në simbol të aleancave, përplasjesh dhe reformash që shoqëruan tranzicionin shqiptar.
Pas largimit nga politika aktive në vitin 2005, Nano mbeti një emër me peshë në kujtesën publike, një figurë që përfaqësonte fillimin e rrugës së Shqipërisë drejt hapjes dhe pluralizmit. Me ndarjen e tij nga jeta, Shqipëria lë pas një epokë të rëndësishme — me të gjitha dritat, hijet dhe mësimet që solli.
