Në një intervistë për Syri TV, deputetja Jorida Tabaku deklaroi se drejtësia, sipas saj, duhet të ketë vetëm një fytyrë dhe një standard. “Mua nuk më pëlqen ky vendim dhe e sulmoj, më pëlqen dhe nuk e komentoj”, u shpreh Tabaku, duke kritikuar sulmet e Edi Ramës ndaj gjyqtarëve që guxuan të vendosin ndryshe nga vullneti i tij politik.
Deri këtu, retorika tingëllon e drejtë dhe madje e pranueshme. Por problemi nis aty ku Jorida harron një detaj të vogël, të bezdisshëm dhe të përsëritur: kryetari i partisë së saj, Sali Berisha, nuk lë rast pa hedhur gurë e shigjeta ndaj SPAK-ut, Altin Dumanit apo çdo gjyqtari që merr një vendim kundër tij. Me të njëjtin ton që Tabaku denoncon “presionin” e Ramës ndaj sistemit të drejtësisë, Berisha prej muajsh bën të njëjtën gjë – madje më me zë, më me intensitet dhe, padyshim, më me kërcënim.
Kështu, kur Tabaku flet për “një standard të vetëm”, duket se e ka fjalën për një standard sipas oreksit të ditës. Kur Rama kritikon, kemi intimidim. Kur Berisha sulmon, kemi liri fjale. Kur Rama flet, është presion. Kur Berisha bërtet është thjesht “reagim politik”. Një standard i pashembullt i drejtësisë me dy faqe, që duket se matet me kut tjetër për kundërshtarin dhe kut tjetër për liderin e saj politik.
Në fund, ajo që mbetet nga intervista e Jorida Tabakut nuk është parimi, por ironia: të flasësh për drejtësi të barabartë ndërkohë që hesht për një lider që e përdor mikrofonin publik si shkop bejzbolli kundër SPAK-ut, është pak si të predikosh kundër luksit ndërsa bëhesh pjesë e fushatave reklamuese të oligarkëve.
