Ndërsa aksi drejt Korçës mbetet i bllokuar nga një rrëshqitje masivi, kryeministri zgjedh të ngrihet mbi situatën – në kuptimin më literal të fjalës. Me helikopter. Dhe jo për qejf, na siguron ai, por për të shoqëruar investitorë “me prestigj ndërkombëtar” që do të shohin nga ajri “Polin e Dijes” në Korçë dhe kompleksin e ri universitar në Vlorë.
Sipas tij, “tenxheret politike e mediatike” janë futur në vlim kot më kot. Helikopteri i Forcave të Armatosura, thotë, i bën orët e fluturimit gjithsesi, me të ose pa të. Pra, nëse qielli është i lirë, pse të mos përdoret?
Sa për rrugën e bllokuar, Rama e konsideron një padrejtësi të madhe që t’i faturohet qeverisë një rrëshqitje gjeologjike. Faji, sipas tij, është i natyrës. Masivi ka rrëshqitur vetë. Projektuesit, zbatuesit dhe autoritetet janë të pafajshëm. Guri ka vendosur të lëvizë pa konsultim politik.
Madje, për ta relativizuar situatën, kryeministri sjell shembullin e Italisë, ku – sipas tij – po rrëshqet një masiv gjigant që rrezikon një qytezë të tërë, por askush nuk bën “histerinë” shqiptare. Mesazhi është i qartë: edhe në vendet e zhvilluara rrëshqet dheu. Vetëm se atje nuk rrëshqet përgjegjësia.
Në fund, Rama kthehet te narrativa e tij e preferuar: ai që ka “rënë Shqipërisë rrotull më shumë se tërë kryeministrat e tjerë të marrë së bashku”, që e njeh çdo qoshe, që është votuar “gjithnjë e më masivisht” dhe që nuk shqetësohet nga lehjet e “tenxhereve”. Karvani ecën, qentë lehin, veprat mbeten.
Por ndërkohë, qytetarët që presin hapjen e aksit nuk udhëtojnë me metafora. Ata presin mjete, zgjidhje, transparencë dhe përgjegjësi. Dhe ndoshta më pak poezi ajrore.
Sepse në fund, problemi nuk është nëse një kryeministër fluturon me helikopter. Problemi është nëse, kur rruga bllokohet, përgjigjja politike është më e shpejtë se fluturimi.
