Në përpjekje për t’i dalë në krah Gazment Bardhit pas shkëmbimit të batutave me Zegjine Caushin, ish-kryetarja e Kuvendit, Jozefina Topalli, nuk e fshehu nostalgjinë për kohën kur – sipas saj – përballë kishte Fatos Nanon, Dritëro Agollin apo Arta Daden.
Në një krahasim të pavend, zonja Topalli arriti të veçojë “vlera” në PS, duke harruar se të njëjtët emra, në kohën kur ishin në parlament, nuk kursenin as përçmimin dhe as ashpërsinë ndaj Partisë Demokratike. Janë po ata që nuk njohën kurrë krimet e komunizmit dhe përfaqësonin një parti që e ka prejardhjen nga formacioni i Enver Hoxhës. Po ajo parti që në vitet ’90 dhe deri në vitin 2005 u akuzua për abuzime të rënda, përfshirë edhe manipulimin e zgjedhjeve të vitit 2001 dhe atyre lokale të vitit 2003.
Por në ethet për të mposhtur “Zegjinenë”, duket se PD ka rënë në kurthin që vetë ka ngritur ndër vite. Edhe në selinë blu nuk janë më deputetët që bënin opozitë dinjitoze dhe luftarake. Nëse PS ka zgjedhur Zegjinenë si figurë për PR, në PD ka po deputetë të të njëjtit nivel, që flasin e bëjnë politikë me të njëjtën gjuhë. Për më tepër, të zgjedhur me të njëjtat kritere klienteliste që kritikohet deputetja e Fierit.
Për të mos u dukur e barabartë në këtë rënie të standardit, Jozefina Topalli zgjedh nostalgjinë për një kohë kur PS ishte, në thelb, po kjo që është sot – ndoshta më pak banale në formë, por me të njëjtën logjikë pushteti. Problemi është se përballë nuk ka më një opozitë që ngrihet mbi nivelin e kundërshtarit. Ka një parti të shndërruar edhe ajo në banale, për shkak të mungesës së figurave dinjitoze dhe përfaqësimit të saj më të lartë politik me Flamur Nokën.
Në fund, nuk është çështje nostalgjie. Është çështje standardi. Dhe standardi ka rënë në të dy anët e sallës.
