Kryeparlamentarja Elisa Spiropali foli sot për Ditën e Pavarësisë së Ukrainës, duke paralajmëruar se “bota është në betejë” dhe se “armiqësia me paqen është fataliteti i njerëzimit”. Mesazhi ishte i fortë: Shqipëria ka qenë e palëkundur në mbështetje të Kievit, ka vendosur sanksione ndaj Rusisë dhe madje ka dhënë edhe ndihmë ushtarake. Në këtë pikë, Putini ndoshta duhet të nisë të shqetësohet seriozisht – se pas tankeve dhe raketave perëndimore, në horizont shfaqet një kërcënim i ri: retorika e Kuvendit shqiptar.
Nëse e dëgjon fjalimin e Spiropalit, duket sikur Shqipëria i ka zgjidhur të gjitha hallet e saj: korrupsioni është histori e shkuar, drejtësia funksionon më në fund, spitalet shkëlqejnë dhe çmimet janë stabilizuar.
Por ndërsa Tirana zyrtare e ka gjetur Ukrainën si temën e preferuar për podiumet ndërkombëtare, në Gaza zhvillohet prej muajsh një tragjedi që shumë qeveri apo politikanë europianë e quajnë hapur krim kundër njerëzimit: mbi 2 milionë njerëz të bllokuar, mijëra fëmijë të vrarë, spitale e shkolla të bombarduara, uria e kthyer në armë lufte. Dhe këtu, ndryshe nga fjalimet për Ukrainën, politika shqiptare është e heshtur. Nuk ka deklarata solemne, nuk ka “spiropalizime”, nuk ka asgjë.
