Ka kaluar më shumë se një dekadë që nga ai takim i qetë në Kryeministri, kur dy aktivistë të rinj të komunitetit LGBT hynin për t’u takuar me Sali Berishën. Ai i priti me kujdes, i dëgjoi deri në fund dhe madje foli për ta me një ton që sot do të tingëllonte i pazakontë.
“Për çfarë arsye ata s’duhen lejuar të jetojnë me njëri-tjetrin?”, pati thënë Berisha, duke shtuar se homoseksualiteti është “i lashtë sa njerëzimi” dhe se çdo njeri duhet të ketë të drejtën të jetojë i lirë orientimin e vet.
Në atë kohë, ai dukej se e kuptonte se ndryshimi nuk mund të ndalej me ligje, as me fjalime moralizuese. “Ky është një akull që duhet thyer”, u pati thënë të rinjve që i kërkonin mbështetje. Dhe me atë ton paternalist, por i moderuar, që e karakterizonte, i inkurajoi të mos dorëzoheshin përballë paragjykimeve.
Por koha ecën, pushteti ndërrohet dhe fjalët — si duket — kanë jetë më të shkurtër se kujtesa. Sot, në të njëjtën sallë, i njëjti Sali Berisha flet për “rrezikun ndaj familjes shqiptare” dhe për “shkatërrimin e vlerave tradicionale”. Tani projektligji për barazinë gjinore është “ideologji e ekstremit të majtë”, ndërsa liritë që dikur i quante “të drejtë njerëzore” janë bërë “kërcënim kombëtar”.
Në mes të dy Berishëve që flasin për dashurinë dhe familjen, nuk ka ndryshuar as Shqipëria e as komuniteti që kërkon të jetojë i lirë — ka ndryshuar vetëm pozicioni i tij në pushtet. Dikur, një kryeministër që fliste për thyerjen e akullit. Sot, një lider opozite që mban rojen e tij.
Historia politike shqiptare e ka këtë zakon: ndryshimet më të mëdha ndodhin gjithmonë në fjalime — por asnjëherë në mendje.
