Grida Duma u shfaq mbrëmë në rolin e rehatshëm të analistes televizive për të shpërthyer kundër kërkesës së gjyqtarëve për rritje pagash, duke u rreshtuar në sinkron të plotë me qëndrimin e kryeministrit Edi Rama.
Ish-politikania, tashmë e ricikluar si drejtuese emisioni, nuk kurseu as “merakun” e saj për sistemin e drejtësisë, por e bëri këtë jo nga këndvështrimi i reformës, kushteve apo funksionimit të gjykatave — por nga tribuna e populizmit televiziv.
Sipas Dumës, trupa gjyqësore nuk ka asnjë legjitimitet moral për të kërkuar rritje pagash në një sistem ku një çështje divorci zvarritet 2, 3 apo 4 vite. Një argument që tingëllon tërheqës për publikun e lodhur, por që shmang thelbin e problemit: mungesën e infrastrukturës, ngarkesën skandaloze me dosje dhe kushtet e vështira të punës në gjykata.
Në vend që të kërkonte fillimisht: përmirësimin e infrastrukturës dhe kushteve të punës,uljen reale të ngarkesës së dosjeve për të dhënë drejtësi në kohë dhe vetëm më pas diskutimin për pagat,
Duma zgjodhi rrugën më të lehtë: ta kthejë debatin në gjykim moral kolektiv ndaj gjyqtarëve. Qëllimisht apo jo drejtuesja e emisionit la jashtë vemendjes ILD apo institucionet e tjera përgjegjëse duke u fokusuar tek
perceptimi publik se një pjesë e gjyqësorit është e korruptuar, duke deklaruar se “gjyqtarët janë miliarderë dhe më të pasur se politikanët”.
Një tezë që ajo duhet ta njohë mirë, duke qenë se vetëm pak kohë më parë ishte vetë pjesë e politikës. Dhe mesa duket e ka përjetuar si “handikap” faktin që gjyqtarët pasurohen më shpejt se politikanët.
Në retorikën e zonjës Duma, gjyqësori nuk është më drejtësi, por “vetëgjyqësi”, një sistem që ka çuar deri aty sa qytetarë të dëshpëruar kanë sulmuar gjyqtarë në derën e gjykatës apo brenda sallës së gjyqit. Por edhe këtë tragjedi njerëzore dhe dramë sociale ajo e përdori jo për të kërkuar reformë, por për të justifikuar refuzimin e pagave.
Në vend që të trajtonte kërkesën e gjyqtarëve si çështje institucionale dhe juridike, Duma foli si të ishte para audiencës së Big Brother-it, duke iu drejtuar publikut me mesazhin e thjeshtëzuar:
“Hey, këta gjyqtarët janë të korruptuar — mos ua rrisni rrogën.”
Pa lexuar kërkesën, pa u marrë me argumentet ligjore, pa diskutuar arsyet pse kërkohet kjo rritje, ajo zgjodhi spektaklin televiziv dhe gjykimin populist.
Në fund, mesazhi i nënkuptuar ishte i qartë: besoni te media, besoni te ish-politikanët që sot bëjnë gazetarin, sepse sipas tyre ata janë “në shërbim të publikut”.
Ndërkohë, drejtësia reale mbetet po aty ku ishte: e ngadaltë, e mbingarkuar, e politizuar dhe pa zgjidhje strukturore.
