Vetëm një ditë më parë, Elisa Spiropali fliste për një sistem ku institucionet janë kthyer në instrument presioni, ku vendimet imponohen dhe ku ligji lakohet sipas nevojës së momentit. Një kritikë e rëndë, që në çdo vend normal do të tingëllonte si akt akuze ndaj mënyrës se si qeveriset vendi.
Por sot, e njëjta figurë politike ka zgjedhur një ton tjetër. Në një postim publik ajo shkruan:
“Kudo dhe kurdo me Socialistët, për Shqipërinë siç i ka hije.”
Mesazhi është i qartë: pavarësisht gjithçkaje që u tha një ditë më parë, besnikëria ndaj partisë mbetet e paprekur.
Në politikën shqiptare kjo nuk është një kontradiktë, por një ritual i njohur. Mund të akuzosh sistemin, mund të flasësh për presione, mund të sugjerosh se shteti është deformuar. Por ka një vijë që nuk duhet kaluar: ajo që të ndan nga partia.
Sepse në fund, kritika ndaj qeverisjes mund të tolerohet. Kritika ndaj partisë jo.
Dhe historia e tranzicionit shqiptar e ka treguar shpesh se në momentin kur kjo vijë kalohet, kostoja politike mund të jetë shumë më e madhe se një status i ashpër në rrjetet sociale.
Prandaj, në raste të tilla, kthimi te trëndafili është gjithmonë zgjedhja më e sigurt. Jo për të sqaruar kontradiktën, por për të rikujtuar se në këtë sistem, marrëdhënia me pushtetin nuk është vetëm politike.
Është edhe instinkt mbijetese.
