Shqiptarët, fati i keq historik, por edhe pafuqia e pavendosmëria e tyre, i ka copëzuar në 6 shtete. Shpallja e pavarësisë në 28 nëntor 1912, qe një akt që nuk u shndërrua në pavarësim të të gjithë territoreve. Megjithatë, ideja e një kombi dhe territori nuk u shua, pavarësisht se ishte e dobët. Pas ’44 kjo ide u dobësua edhe më shumë në kufijtë e Shqipërisë londineze, nën procesin e formimit të njeriut të ri. Territoret e mbetura jashtë kufijve londinezë e mbajtën gjallë atë si një burim force dhe shprese. Sot kemi edhe një ditë të dytë pavarësie për shqiptarët, 17 shkurt 2008, kur u krye akti i shpalljes së pavarësisë që u njoh nga faktori ndërkombëtar (një e tillë ishte shpallur edhe më 2 korrik 1990). Nuk e dimë se pas sa kohësh do të kemi të tjera data pavarësimi për territoret shqiptare dhe konvergimin e tyre në një datë të vetme. Por deri sa të vijë ajo ditë, Shqipëria londineze ka për detyrë të jetë përkrahëse e proceseve shqiptaro-forcuese. Le ta nisë këtë duke e shpallur 17 shkurtin ditë feste dhe aktivitetesh historike. Le ta quajmë dita e përkujtimit të historisë së shqiptarëve. Nuk e zbeh festën e Kosovës ky akt. Përkundrazi, i jep më shumë jehonë. Dikush në Kuvend a Qeveri duhet të jetë minimalisht kaq atdhetar sa ta shtrojë këtë kërkesë. Të shohim a do të kemi një dikë të tillë.
