Nga Agim Xhafka
Që dje e bëra në plan që drekën sot do e shijoja në Borovë. Pashë në fb që atje rrotull kishte lokale të tipit agroturizëm. Ia shalova Jeep-it e nga Korça ime deri atje nuk qe as 35 minuta. Por ngela në Borovë. Nuk po shihja lokal kund.
-Pyesim dikë këtu në fshat, -i thashë gruas.
Zbrita nga makina dhe trokita te porta e parë. Nuk e hapi kush. Vazhdova te e dyta, e treta, e katërta…
-Qenka një makinë atje sipër, shkojmë pyesim, -tha motra.
U ngjitëm, u afruam e te makina, nuk kishte njeri.
-Ec rrugës se do shohim dikë,-foli gruaja.
Ec e ec e ec dhe pashë tabelën që lajmëron, mbaroi Borova. Por nuk ndala. Gaz e drejt Leskovikut. Askund njeri. Veç një lepur na kaloi në krah.
-Ta pyesim këtë, por nuk i dimë gjuhën, -bëri shaka motra.
Frenova. Më vinte inat, trishtim, por dhe më lotohej. Të merr malli të shohësh një kolonjar në Kolonjë, fola me vete.
-Vëlla, ikim në Korçë. Në Mborje është një restorant i ri me gatime peshku, -propozoi motra.
U kthyem. Nuk folëm deri sa hymë te lokali në Korçë. Dhe aty asnjeri.
-Hapur e keni? -pyeta një burrë që rrinte te dera.
-Hapur, byrazer.
-Po pse nuk rri brenda?
-Se s’ka njeri brenda.
O zot si po rrjedh koha! Së shpejti rrugëve të këtyre zonave do të shohim më shumë lepuj se njerëz. E si Diogjeni do të kërkojmë me qiri për një mik, për një shok, për një vëlla…
