Nga Isa Myzyraj
Më 24, Erion Veliaj do të dalë përpara gjykatës për rivlerësimin e masës së sigurisë. Paralelisht me këtë proces, dy zhvillime po marrin formë: zërat që kërkojnë lirimin e tij dhe intensifikimi i debatit mbi paraburgimet e zgjatura, me akuza se drejtësia po rëndon mbi qytetarët përmes masave të tepruara.
Paraburgimi është një çështje thelbësisht ligjore, jo politike. Por momenti kur ky debat po ndizet është thellësisht politik. Me rritjen e toneve dhe presionit publik, krijohet përshtypja se po tentohet të ndikohet klima në të cilën veprojnë gjykatat e këtij vendi.
Në këtë republikë, mijëra qytetarë kanë qëndruar për vite në paraburgim, duke pritur përfundimin e proceseve të gjata gjyqësore. Hapja e papritur e debatit për “shqiptarët që dergjen në burgje”, pikërisht kur zyrtarë të lartë ndodhen nën akuzë dhe pas hekurave, nuk duket si një zgjim i ndjeshmërisë sociale. Më shumë ngjan si një shqetësim selektiv për miqtë, bashkëpunëtorët dhe bashkëpartiakët.
Nuk është rastësi që partitë kryesore duken të rreshtuara në të njëjtën anë; hallet e tyre duken të përbashkëta. Ndërkohë, pritet që qeveria të çojë në Kuvend nisma të reja ligjore që ka gjasa të prekin pikërisht çështjen e paraburgimit. Dhe kjo nuk bëhet për qytetarin e zakonshëm në një zonë të thellë, që përfundon pas hekurave për një shkelje të vogël, si ajo e vjedhjes së energjisë për hekurin e rrobave sepse shpenzon shumë, por me një synim të qartë: paprekshmërinë e zyrtarëve të lartë.
Prandaj, qytetarët, intelektualët, aktivistët, të gjithë ata që kanë zë dhe hapësirë publike, duhet të qëndrojnë në anën tjetër të vijës. Parimi është i thjeshtë dhe i panegociueshëm: të gjithë të barabartë përpara ligjit.
