Nisma e një ambasade të një shteti arab për financimin e iftarëve në Shqipëri, e trumpetuar si arritje e pashembullt, ngre një pyetje serioze: a konsiderohen muslimanët shqiptarë vetëm si stomak që duhet mbushur, apo si shoqëri që ka nevojë për zhvillim të plotë kulturor, arsimor dhe intelektual?
Askush nuk e mohon vlerën e iftarit si akt solidariteti dhe afërsie sociale, sidomos në muajin e Ramazanit. Por kur ky financim bëhet pothuajse forma kryesore e prezencës dhe ndikimit, duke lënë pas dore investimet në kulturë, art, edukim, libra, institucione dhe zhvillim të mendimit, atëherë kemi një problem serioz orientimi.
Muslimani shqiptar nuk ka nevojë vetëm për ushqim në mbrëmje. Ka nevojë për dije, për institucione serioze, për mbështetje në arsim, për botime cilësore, për ruajtje dhe zhvillim të identitetit kulturor. Ka nevojë për mendje të ushqyera, jo vetëm për bark të mbushur.
Reduktimi i kontributit në iftarë krijon një perceptim të gabuar dhe madje fyes: sikur komuniteti musliman këtu ka nevojë vetëm për ndihma momentale dhe jo për investime afatgjata që ndërtojnë një shoqëri të shëndoshë. Kjo është një qasje e cekët, që nuk i shërben as dinjitetit të njerëzve dhe as të ardhmes së komunitetit.
Nëse ka vërtet interes për të ndihmuar, atëherë fokusi duhet të zhvendoset nga tavolinat e iftarit tek bibliotekat. Nga ushqimi i një nate tek edukimi i një brezi. Nga simbolika tek ndikimi real.
Sepse një shoqëri nuk ngrihet me iftarë. Ngrihet me dije, kulturë dhe vizion.
Marrë nga faqja e facebook e Saimir Ismaili
