Pas daljes nga Traktati i Varshavës në vitin 1968 dhe izolimit të mëtejshëm të vendit, Enver Hoxha nisi fortifikimin me bunkere e vendstrehime dhe tunelizimin në gjithë Shqipërinë. Në Plenumin XII, më 1971 u vendos tunelizimi i të gjitha objekteve civile dhe industriale, duke u paraqitur si një politikë të sigurisë kombëtare për të përballur ndonjë rrezik lufte apo sulmi ndaj Shqipërisë komuniste.
Shembulli vinte nga Kina, ku sipas Mehmet Shehut, tunelet ishin ndërtuar në çdo qytet dhe përdorur për strehim, institucione, spitale e madje dhe dyqane. Vendimi i 1971 urdhëronte zbatimin e kësaj politike në shkallë kombëtare, duke përfshirë të gjitha ndërmarrjet dhe institucionet për t’u tunelizuar nën dhe, aty ku toka ishte shtuf.
Deri në fund të viteve ’70 projekti u zbatua me intensitet të madh, shpesh me punë të detyruar dhe pa mjete mekanike. Kjo solli kosto të jashtëzakonshme ekonomike dhe njerëzore, duke e kthyer tunelizimin në një investim dhe politikë ekonomike katastrofale dhe një fiasko për buxhetin e Shqipërisë komuniste. Vetë Mehmet Shehu më 1979 në një mbledhje qeverie, pranoi se ishte bërë një gabim i rëndë, pasi punimet në krahë pune, jo të mekanizuara, me detyrim kishin kosto të papërmbajtshme.
