Ishte 2 shtatori 2015 kur trupi i Alan Kurdit, me bluzën e kuqe dhe pantallonat e shkurtra blu, u gjet i shtrirë me fytyrë poshtë në plazhin e Bodrumit. Fëmija kurdo-sirian, 3 vjeç, me origjinë nga Kobane, ishte nisur me familjen e tij gjatë natës me një gomone të mbipopulluar drejt ishullit grek të Kos-it. Si të gjithë pasagjerët e tjerë, edhe ai kishte veshur një jelek shpëtimi të rremë, megjithëse i ati kishte paguar më shumë se 5 mijë dollarë për atë udhëtim disa minutësh.
Trupat e Alanit dhe një vajze tjetër u zbuluan në agim nga një kamarier që punonte në një hotel përballë plazhit. Mehmet Çıplak, polici i parë që ndërhyri në vendngjarje, e përshkroi zbulimin si diçka që e kishte «shkatërruar thellë brenda vetes». Ai tregoi se, duke e parë Alanin me fytyrë poshtë, kishte «shpresuar që fëmija të ishte gjallë», por u ndje i rrënuar kur e ktheu dhe konstatoi se ishte i vdekur. Një imazh shumë më i fortë se ajo foto pothuajse e butë, e realizuar nga fotografja Nilüfer Demir, që e tregonte Alanin sikur të ishte në gjumë – dhe që u bë gjithsesi simboli i dështimit të politikave migratore evropiane.
Ashtu si atëherë, sapo ishim kthyer nga pushimet e kaluara në ato të njëjtat plazhe ku ishte thyer ëndrra e shpëtimit e një familjeje të tërë. Në atë kohë, ishte lufta në Siri dhe sulmet e ISIS-it që i detyronin mijëra prindër të tërhiqnin fëmijët e tyre në gomone e varka për t’i shpëtuar. Mijëra humbën jetën duke u përpjekur të arrijnë në Evropë. Por mijëra të tjerë ia dolën, duke gjetur në Gjermani, Danimarkë, Suedi një strehë të sigurt ku të fillonin një jetë të re.
